Брудная шруба

Arctic Monkeys — The car
Думаю, да лідэра арктычных малпаў ужыты тэрмін — талент пакалення, хоць становішча Алекса Тэрнера ў розумах першапачатковых прыхільнікаў гурта, падобна, у апошні час звалілася, асабліва пасля выпуску Tranquility Base Hotel & Casino, крытыкі задаволеныя. Шмат з уплыву, які аўтар упершыню выявіў у The Last Shadow Puppets усё яшчэ прысутнічае, менавіта таму сусвет The Car быццам бы існуе ў нейкай скрынцы, сілкуючыся выключна іроніяй. Аўтамабіль — адзін з самых магутных сімвалаў рок-н-ролу. Звычайна ён азначае, уцёкі, асабістую свабоду дзеянняў і таямнічую сэксуальнасць падарожжаў. Пасля першага сінгла, які мог бы стаць саўндтрэкам да французскага нуара практычна любой эпохі There’d Better Be A Mirrorball, дзе машына — гэта не пачатак новай прыгоды, а яго канец, гурт узрываецца яркай песняй натхнёнай фанкам — I Ain’t Quite Where I Think I Am. Пры першым праслухоўванні здаецца, што сярод дзесяці элегантна аформленых трэкаў няма нічога такога гімнавага, як Four Out Of Five. Вакал Тэрнера ў асноўным апраўлены струннымі аранжыроўкамі, якія нагадваюць сімфанічны соўл 70-х.

Калі Arctic Monkeys уварваліся ў чарты 16 гадоў назад, яны зрабілі гэта са імклівай энергіяй, быўшы адной нагой у абнадзейлівым гламуры папярэдняй ночы, другой — у простай рэальнасці наступнай раніцы. З тых часоў было цяжка не разглядаць назву Whatever People Say I Am, That I’m Not як заяву аб творчым намеры перасягнуць музычныя чаканні, а не паўтараць тое, што было раней. На шасці LP ангельцы наўмысна перайшлі ад інды да рока, а затым да фанка. Цяпер хлопцы канцэптуальна прадоўжылі з таго месца, дзе спынілася ў 2018 годзе, іх рыфы і прыпевы памерам са стадыён былі заменены на лаўнж-прастору. Франтмэн, падобна, хітра намякае на наступствы апошняга альбома ў задуменным хіце Sculptures Of Anything Goes, аплакваючы кагосьці (ці самога сябе) — хто «пратыкае бурбалку вашай рэпутацыі жахлівым новым гукам». Вось рэч, якая нязменная на працягу ўсяго дзейства — Тэрнер напалоханы, транслюючы параною праз тэксты, напоўненыя абыходнымі шляхамі, непаслядоўнасцю і страчанымі хадамі думак аб шпіёнах і, што яшчэ горш, аб шоў-бізнэсе. Усё змацоўваецца хвалепадобнымі вакальнымі партыямі і аркестрам, які заўсёды напагатове, як завадная цацка, якая чакае, калі яе ажывяць. Сёмы лонгплэй, як і папярэднік, пратакалюе, што самыя простыя ісціны — гэта самыя простыя ісціны, а чым больш часу вы праводзіце ў гэтым лабірынце, тым ясней становяцца тэмы кахання, нуды і сумневаў.

Шчыра кажучы, пасля яшчэ пары праслухваньняў Калчаног убачыў, што The Car уваходзіць у маю тройку лепшых, калі казаць аб студыйнай прадукцыі Arctic Monkeys. Гэта яшчэ адзін сур’ёзны дадатак да іх і без таго ўражлівага каталога. Тым не менш, калі вы шукаеце запіс з дынамікай іх дэбюту або блокбастар тыпу AM — сюды не згортвайце, бо тут натуральная эвалюцыя папярэдняй пласцінкі TBH + C, якая прасякнута гукамі арт-рока, псіхадэлічнага спейс-рока і прота-панку, але якая адрознівалася эластычнымі басовымі партыямі і сінтэзатарамі. На гэты раз вас чакаюць гітары і струнныя аркестроўкі, якія нагадваюць саўндтрэкі да фільмаў канца 60-х — пачаткі 70-х гадоў. Хоць адценні павальнага захаплення псіхадэліяй усё яшчэ прысутнічаюць. Monkeys трывала стаяць на зямлі, мелодыі даволі лёгка засвойваюцца і кампазіцыі не вылучаюцца, таму тэарэтычна я чую прэтэнцыёзнасць, дастаткова індывідуальнасці і харызмы, каб гэтае настальгічнае падарожжа не скончылася на трэцім прыпынку.

На даху аўтастаянкі ў Лос-Анджэлесе стаіць адзінокая белая Toyota Corolla. Невядома, як і калі седан апынуўся там, менавіта так Arctic Monkeys каштуюць асабняком авангард-попа. Цяжка зразумець, ці каментуе Тэрнер тут жыццё, выкліканае славай і поспехам, магчыма, ён як дома там, дзе знаходзіцца цяпер, ці лунае дзесьці ў паветры, назаўжды затрымаўшыся ў пастцы паміж суботнім вечарам і нядзельнай раніцай. Алекс — ідэальны летапісец і таго і іншага — з ухмылкай прызнаўся, што нават апранаў матацыклетныя чаравікі, калі джэмаваў, каб паспрабаваць скласці некалькі драйвовых рыфаў, але безвынікова. Ён ва ўнікальнай салодкай кропцы кар’еры, прэтэндуе на ролю дырыжора аркестра, калі публіка адчувае настальгію па старым, а таксама шчыра натхнёная перспектывай новага матэрыялу. The Car ідэальны матыў для пачуцця настальгіі і прыгожая візітная картка раскошнай новай версіі Arctic Monkeys, нават калі ёй не хапае непасрэднасці, на якой гурт пабудаваў сваю рэпутацыю.

Дзянic Леснiк

Таксама чытайце:

Arctic Monkeys — Tranquility Base Hotel & Casino
Red Hot Chili Peppers – Return of the dream canteen
Måneskin – Rush!