Калі б ён плаціў, ён бы даведаўся пра гэта раней

Molchat Doma — Belaya Polosa
Мне не падабаецца, і першапачаткова ніколі не падабалася творчасць Molchat Doma, але гэта толькі маё суб’ектыўнае меркаванне. Мне надакучыла чытаць пра разнастайныя параўнанні з Depeche Mode, The Cure, Joy Division, Bauhaus і гэтак далей. Гэта альбом, які выдатна спалучае ў сабе электроніку і рок, якія нясуць на сабе ўплыў 80-х, адначасова накіроўваючы гурт наперад у плане развіцця. Першапачаткова іх змрочны, lo-fi пост-панк, гучаў, быццам абсыпаецца з плёнкі ў падвале, але яны паступова пачалі ўключаць у сваю музыку больш танцавальныя элементы новай хвалі і futurepop. Цяпер з’явіліся больш разнастайныя сінтэзатарныя тэкстуры, а таксама дзякуючы дакладнаму міксаванню, цёплым гітарным рыфам і драматычнаму вакалу дадзена магчымасць праявіць сябе. Мне не падабаюцца Molchat Doma, але мне не падабаюцца і Iron Maiden, напрыклад, хаця я не адмаўляю іх велічы. За хлопцаў з Менску можна толькі парадавацца, гастраляваць па ўсім свеце, пераехаць у Лос-Анджэлес, дзе скончыць запісваць свой чацвёрты альбом Belaya Polosa — крута ў іх сапраўды — белая паласа, а астатнее справа густу.

Beabadoobee — This Is How Tomorrow Moves
У яе ёсць гатоўнасць даследаваць любы музычны напрамак, які ёй спадабаецца. Так, на Coming Home ёсць крыху цудоўнага вальса, у той час як у A Cruel Affair праглядае любоў да боса-новы і слайд-гітары. Не варта прыступаць да праслухоўвання гэтай плытоўкі, чакаючы грандыёзных адкрыццяў або яркага поп-рок-размаху, не гледзячы на ​​прысутнасць Рыка Рубіна. Зачараванне альбому цалкам абумоўленае мяккасцю, здольнасцю ўвасабляць салодкія, чапляючыя мелодыі, якія ўзвышаюцца над гучаннем, натхнёным індыі і радыё дзевяностых. Дзякуючы акустычнаму метаду Рубіна, які заахвоціў Beabadoobee граць выключна на адным інструменце, перш чым прыступіць да пастаноўкі альбома, большасць твораў здабылі тое, што можна было б назваць «шкілетнай прыгажосцю».

Quivers — Oyster Cuts
Oyster Cuts — гэта нявызначанасць, якая так моцна дзівіць індзі-рок. Слухач можа не ведаць, што ён атрымлівае ад песні да песні, у кожнай мелодыі няма сваіх добрых якасцяў. Проста прахадны пад капірку дэбют на буйным лэйбле.

Hamish Hawk — A Firmer Hand
Аранжыроўкі часта перагружаныя, а тэксты песень крыху самаздаволеныя, але барытанальныя напевы надаюць запал і развязнасць фанк-попу, які, тым не менш, утрымлівае ў сабе глыбіню меладычнасці, дасціпнасці і сэнсу. A Firmer Hand — гэта альбом, у якім Хоук смела накіроўвае пражэктар на складанасці адносін з мужчынамі ў сваім жыцці («сябры, умілаваныя, сям’я, калегі») і, у больш шырокім сэнсе, на складанасці ўнутры сябе.

Charly Bliss — Forever
Адзіная праблема ў тым, што, як і іншыя запісы Charly Bliss, Forever успрымвць лепш невялікімі кавалкамі, а не як паўнавартасны альбом, бо праз некаторы час песні пачынаюць гучаць даволі аднолькава. У кантэксце музыкі гэта яшчэ адзін інды-поп з мільёна. Не дапамагае і тое, што яе тэксты ўсё часцей пра шакуючыя дэталі, схаваныя апёкі і правакацыі на клішэ. Спалучэнне яркай штучнасці 80-х, цынізму 90-х і нявызначанасці 2020-х тут працуе, хоць «весялосць» часта афарбавана спалохам са слязамі на вачах, і з усмешкай на твары. Forever ураўнаважвае легкадумнасць юнацтва з яе бурнай рэальнасцю, усё гэта праз прызму сонечнага мінулага і гітарнага поп-гучання без нюансаў.

Uniform — American Standard
Насамрэч, не будзе перабольшаннем сказаць, што на гэтым альбоме ёсць моманты, якія амаль капіююць вісцаральную інтэнсіўнасць ваніт, збольшага гэта з-за гартаннага рыку, голасу, які хрыпіць і душыцца сабой, калі выходзіць з яго рота. Аднак вакол — не брутальна-какафанічны вір гуку, а лайтавы блэк-метал, месцамі псіхадэлічны нойз і нават меладычны панк, які, асабліва дзіўна, парадаксальна, збівае з панталыку — супакойвае, выклікаючы дрэннае самаадчуванне.

The Softies — The Bed I Made
Тупое жаночае летуценнае словаблудства лунае вакол гэтых інды-акустычных мелодый. Сяброўства, якое сышло ў мінулае, каханыя людзі зніклі, хляхі, па якіх не пайшлі, горка-салодкае ўсведамленне таго, што жыццё такое, якое яно ёсць цяпер, і, хутчэй за ўсё, так і працягнецца — песні разглядаюць сярэдні ўзрост з яснасцю і невялікі сумам, але без асаблівых узрушэнняў. Тэматычна, стылістычна і гучна The Bed I Made лёгка можа параўнацца з любой з ранніх прац The Softies.

Spirit of the Beehive — You’ll Have to Lose Something
Мутацыі поп-рока ў стылі The Smith ужо парадкам надакучылі. Гэта не значыць, аднак, што яны страцілі прывабнасць сярод слухачоў. Падыход, вядома быў выдатны: асобныя ўдзельнікі пішуць асобныя плыні свядомасці, перш чым сабрацца разам для запісу, накладваючы на ​​ўсё гэта калажы з малавядомых сэмплаў. Летуценная атмасфера і поп-фармалізм робяць гэтую пласцінку даступнай для ўспрымання, вы можаце задацца пытаннем, чаму вы наогул хочаце слухаць альбом, які так перапоўнены адчаем, і гэта даволі абгрунтаваная занепакоенасць. Але ёсць алхімія ў тым, што Spirit of the Beehive робяць дэпрэсіўныя пасланні вартым жалю і па-сапраўднаму чалавечнымі.

Illuminati Hotties — Power
Залечваючы раны і адначасова спрабуючы маштабаваць свае праблемы, музыкі захрасаюць у манатоннасці, застаючыся камфортна статычнымі, калі ім трэба назапашваць эмацыйны імпульс для максімальнага ўздзеяння. Усюдыісны альт-поп-прадзюсар Джон Конглтан знаёміць нас з новым бокам Illuminati Hotties, які бярэ на сябе ціск гітар і барабанаў і пераносіць вагу альбома на яго словы, і калі вы настроены на не разумны і не глыбокі інды-поп, то Illuminati Hotties. гэта гурт, які вам трэба паслухаць.

Melt Banana — 3+5
Псіха-поп-рок са скрыпамі і голасам, вяртанне Melt Banana не гэтак бліскуча-эйфарычна, як іх папярэдні альбом Fetch 2013 года, уяўляе сабой набор дзёрзкіх, пранізлівых энергетычных прамянёў са старой паляўнічай стрэльбы. Бязлітасна эксперыментальныя ўдары па вушах, проста заразлівае дзіцячае хваляванне ў ап’яняльнай аб’яднанай кішэні зламанай поп-музыкі і апакаліптычнага шуму. Трэкі растаюць у стылі дыска, электронікі, кіберпанка, металу і шмат чаго іншага. Пры вялікіх дозах альбом можа стаць сур’ёзнай нагрузкай на сэрца.

Malice K — Avanti
Нязмушана пераплятаючы элементы свайго хардкорнага выхавання на DIY-сцэне Заходняга ўзбярэжжа з больш класічнымі і далікатнымі падыходамі да напісання песень, аўтар атрымлівае пабудаванае тупое ныццё на выхадзе.

Cassyette — Гэта World Fucking Sucks
Мозгавыносячы поп і альт-рок з элементамі кора, драм-н-бейсавы драйв і больш жавальная поп-музыка, усё гэта ў спалучэнні з пранізлівымі тэкстамі песень — сумна, але суцяшальна. Cassyette адчуваецца як плячо, на якім можна паплакаць, нягледзячы на ​​месцамі выбухны рок і This World Fucking Sucks можа гучаць няроўна.

Magdalena Bay — Imaginal Disk
Перанасычаны электра-поп нагадвае Madchester 90-х, а калі гэта капсула часу трывожнага постінтэрнэт-экзістэнцыялізму і анлайн-стану, назіранага праз прызму сінці. Сведчанне добрага, старога добрага мастацтва — назавем гэта інтэрнэт-поп або нізкавольтны фанк, поўны арпеджыа, а ўстаўкі прога, шугейза ці нават дыска ніколі не здаюцца скончанымі такім чынам, каб меркаваць, што поп без іх слабейшы, але дадаюць мускулістасці іх музыцы. Гэты баланс нялёгка знайсці, але Magdalena Bay ахоплівае светы поп-музыкі, аб’ядноўваючы максімалісцкую атмасферу танцавальнага клуба і прасякнутую экстазам, пякучую эйфарыю, прапушчаную праз кампутарную мару аб будучыні. Радыкальны аптыміст ува мне хоча пахваліць Magdalena Bay за тое, што яны накіроўваюць свае незлічоныя натхненні без адсылак і нясмеласці, гуляючы сваю асляпляльную ў тэорыі палітру настолькі прамалінейна.

Susanna — Meditations on Love
Блям па струне, плясь па барабане, рып голасам, як Bjork, паспрабуй спяваць як Bat for Lushes – і вось заспакаяльная канстанта, нязмушаны, нязменны носьбіт мелодыі. У Susanna ёсць свае моманты, яна дазваляе нотам збірацца з паветра і смугі, зліваючыся з чысцінёй, якая здаецца не зусім чалавечай. Раннія працы Сюзаны ператваралі матэрыял у заўчасную, бязмежную ціхамірнасць, але зараз яе аранжыроўкі падсілкоўваюць музыку тэрміновасцю, адкрываючы новыя куты зроку на збітыя пачуцці і сваю музыку. Гэтыя разважанні пра каханне фарміруюць тое, што можна было б назваць дарослым канцэптуальным альбомам, у Meditations on Love нарвежская спявачка мудра і пераканаўча выкарыстоўвае ўвесь свой досвед і веды. Сабраўшы музыкаў са сфер электроннай, фолк- і джазавай музыкі для афармлення сваіх пошукаў, яна стварыла трывожны, захапляльны артэфакт з прывабнай ступенню грукату, груку і тарахцення.

The Soundcarriers — Through Other Reflections
Аўтсайдэрскі джаз сустракаецца з гаражным рокам, фейры-фолк утульна спалучаецца з байкерскім рокам, а туманныя мелодыі змагаюцца з вузлаватым джэмам, зрошчваючы нязмушаную, шматслаёвую псіхадэлію, апраўленую спрытнымі басовымі лініямі. The Soundcarriers бяруць базавы шаблон і крыху яго грубяць спосабамі, якімі яны раней гэта не рабілі. Поп-прыпевы ў адрозненне ад іх папярэдніх двух альбомаў больш падсвядомыя. Мелодыі не заўсёды трапляюць туды, куды чакаеш, але гэтую музыку лепш пакінуць стамляцца на заднім плане, перш чым выявіцца магія, вынікам становіцца амаль ідэальны псіхадэлічны поп, які засланяе няспелыя намаганні большасці іх сучаснікаў.

Дзянic Леснiк

Таксама чытайце:

Nick Cave and the Bad Seeds — Wild God
Fontaines D.C. — Romance
Deep Purple =1