Бывай тлушч

Halo Moon — The Telescopes
У альбома шмат добрых якасцяў, у ім прыемная псіхадэлічная музыка, задуменны, экстатычны гукавы свет, які тунэлюе скрозь дзесяцігоддзі псіхадэлікі і ён падлашчваецца з зоркамі і сусветам – касмічнай і шугейзінгавай рок-музыкай, але заснаваны на Зямлі – мінімалізме, натхнёным блюз рэверберацыяй, і плаўна цячэ, і, з шумамі і дроунамі ці без іх. У The Telescopes таксама ёсць прастора, каб растварыцца ў вашым розуме і зноў жадаць прайгравання, калі гэта неабходна. Практыка апускання ў эксперыментальныя альбомы, заўсёды існуе на сваіх асабістых умовах — прыватны сусвет, выкаваны з гулу, суровасці і мігатлівай прыгажосці. Сапраўды характэрна, як Лоўры 30 гадоў стварае гэтую музыку ў сваім уласным стылі, і вынік надзвычайны, як запрашэнне згубіцца ў цемры, якая, нейкім чынам, ніколі не здаецца пустой. Гэта усё, што ад мяне, націсніце play і адчуйце ад сябе!

Merope — Vėjula
Апошні поўнафарматны рэліз бельгійска-літоўскага фолк-дуэта Merope уключае гасцявы ўдзел Біла Фрызела. Характэрна ў гэтым альбоме тое, як неспакой пранікае ў чыстую і цудоўную музыку, прапаноўваючы шанец на трансцэндэнтнасць, няхай і на кароткі момант. Нават самыя хуткія пробліскі вытанчаных псіхадэлічных дрыжыкаў залімітава з’яўляюцца адкрыццём. Гэта цяжкая праца, але заўсёды жаданая і неабходная, з’яўляецца хупавай метафарай для лёгкасці дакрананняў да арфы.

Bogdan Raczynski — You’re Only Young Once But You Can Be Stupid Forever
Большасць з 18 фрагментаў доўжацца менш за дзве хвіліны — дастаткова доўга, каб прадэманстраваць, наколькі свежы і крэатыўны Рачынскі, але пры гэтым дастаткова коратка, каб адчувацца як канцэнтраваныя выкіды інструментальнай сінці і дэнс поп электронікі.

Body Count — Merciless
Для мяне гэта гучыць крута, хаця і не нова. Восьмы альбом Body Count – Merciless
робіць стаўку на моцны, галавакружны трэш-метал/хардкор, ёсць пэўная доля агрэсіі, але ў астатнім Мerciless запальны сярэдні тэмп. Лірычна альбом першапачаткова ідзе ў жорсткім сацыяльным рэпартажы, паступова загразаючы ў геапалітычных каментарах. Па дарозе ёсць мноства гасцей Max Cavalera, Corpsegrinder, Joe Bad і Howard Jones.

The Innocence Mission — Midwinter Swimmers
Бедны інструментальны складнік і мяккі фокус, нізкаякасная вытворчасць надаюць музыцы кранальна-паветранае, адхіленае гучанне. Гэтак жа яе тэксты перадаюць драбнюткія радасці паўсядзённага жыцця ў сціплых, але вельмі тонка напісаных песнях. Напэўна толькі так трэба спрабаваць адыходзіць ад шаблонаў дзявочага інды-акустык-рока.

Juanita Stein — The Weightless Hour
Брудны дрым-поп, пастаноўка гучыць поўна, дазваляючы далёкім рэхам падкрэсліваць тое, што ёсць, а не зразумець тое, чаго бракуе. Але можна было бы, на мой погляд, дадаць трохі напругі. Чутныя ўльтыматыўныя пераборы, гітарныя ўстаўкі сеюць рашучасць і стойкасць. Хаця аранжыроўкі часта простыя, яны ніколі не бываюць беднымі, нягледзячы на мінімалісцкі падыход.

Fennesz — Mosaic
Было б спрашчэннем называць Mosaic проста эмбіентнай электронікай, хаця альбом адпавядае ўсім патрабаванням і крытэрам. Паколькі сустракаецца ўзровень глыбіні, тэкстуры і нюансаў, якія супярэчаць яе зманліва простай падачы. У аснове абстрактных гукавых ландшафтаў ляжаць чыстыя шумы і эмоцыі. Лічбавыя мадуляцыі гітары і пячорныя налады рэверберацыі быццам падлучаюць яе да сістэмы жыццезабеспячэння, рэзкі тон прылады з’яўляецца далікатным кантрастам да шчыльна апрацаванаму гуку.

Lauren Mayberry — Vicious Creature
Дэбютны поўнафарматны сольны рэліз Ларэн Мэйбэры з Chvrches як правіла, сумны, але ў цэлым яна ўпэўнена выходзіць з ценю гурта, трывала заяўляючы аб сабе як аб унікальным таленце і яркім голасе. Матэрыял знаходзіцца на грані паміж грукатлівай поп-музыкай і кучай нерэалізаваных рок ідэй. Гукавы дыяпазон, безумоўна, рэзка праілюструе, наколькі змрочна быць жанчынай у сучасным свеце.

White Denim — 12
Сутнасць калектыву застаецца нязменнай, паколькі пост-панк, соўл і паўднёвы рок сутыкаюцца ў нязменна цудоўнай чарадзе гіпермеладычных хітоў якія нагадваюць мне The Guess Who. Дзіўна згуртаваны і дынамічны запіс, стыль які струменіць і адчуваецца як нешта сярэдняе паміж сольнай прапановай іх вакаліста Джэймса Петралі і групавым праектам.

Cate Brooks — Prismatics
Prismatics, прасякнуты настальгіяй, уяўляе сабой гіпнагагічную (стан паміж сном і няспаннем) поп-музыку збольшага натхнёную тэлевізійнай і камерцыйнай электроннай музыкай 1980-х гадоў. Пікселізаваныя сінтэзатарныя ландшафты ўвасабляюць часовае даследаванне меладычных у чымсьці касмічных матываў.

Snoop Dogg — Missionary
Ці з’яўляецца Missionary найвялікшым альбомам Snoop Dogg усіх часоў? Не. Але ў ім хаця б дастаткова арыгінальнага духу, змяшанага з мадэрнізаваным вытворчым гучаннем.

Saint Etienne — The Night
Паварот The Night у бок эмбіентнай музыкі стасуецца з глыбокай стомленасцю ад свету. Уначы часта бывае холадна і самотна, навакольны шум аб’ядноўвае ніткі гэтых элегантна меладычных і злёгку абкураных перкусіяй, балючым клавесінам і прыглушанай гітарай поп-песень.

Дзянic Леснiк

Таксама чытайце:

Father John Misty — Mahashmashana
The Cure — Songs of a Lost World
Петля Пристрастия – Суперпазіцыя