Кожнаму няўдачніку трэба крыху радасці

Iгі Поп — эрудыраваны і гэтак жа добра разбіраецца ў сучасным гучанні, як і ў жанрах, далёкіх ад яго ўласных запісаў. Ён пацешны дасціпнік і гарэзны апавядальнік, далёкі ад клішэ «хросны бацька панка». За паўстагоддзя сваёй кар’еры Поп прымаў мноства формаў. Для большасці ён застаецца прота-панк-шоўменам, які катаўся па бітым шкле і прыдумаў скакаць у натоўп са сцэны. Яго раннія запісы з The Stooges на мяжы 1960-х і 70-х гадоў застаюцца аднымі з самых уплывовых дакументаў наплявацельскага нігілізму, якія служылі бруднай процівагай эры міру і кахання. Першыя сольныя працы ўвекавечваюць Ігі ў 70-х разам з яго прыяцелямі Дэвідам Боўі і Лу Рыдам. Перажыўшы дзесяцігоддзі заняпаду, спявак даўно цвярозы і падтрымлівае сваю жылістую прысутнасць з дапамогай цігун. Сёння, народжаны Джэймс Ньюэл Остэрберг-малодшы, незвычайна гнуткі і рухомы старац з усмешкай на мільён даляраў. Новы альбом скідае пыл з яго самай простай асобы дзеля насмешлівага настрою. Лепш прачытаць гэтую цалкам карысную, хуткасную рок-плытку, як гладкую і меладычную, шумную і гучную заяву супраць пажыццёвых дурняў і абывацеляў.

Як неаднаразова паказвала гісторыя, любыя здагадкі аб творчым сканчэнні легенды — заўчасныя. Every Loser — гэта сэмплер Ігі на працягу стагоддзяў. На 11 кампазіцыях мы сустракаем парад яго культавых архетыпаў: бязбожны панк, бедны Сінатра злачыннага свету, еўрапейскі футурыст, сімпатычны скнара і самы круты рэкламшчык у свеце. Усяго за 36 хвілін кароткі, рэзкі выбух энергіі, які гучыць неверагодна асвяжальна, бо тут няма дрэнных трэкаў.

Ці ёсць на зямлі іншы чалавек, які на восьмым дзясятку мог бы выклікаць столькі ж жоўці? Хто ўсё яшчэ можа прымусіць добра пастаўлены праклён гучаць так з’едліва? Нямногім дарослым мужчынам — не кажучы ўжо пра сямідзесяцігадовых — сыдзе з рук такая лірыка, як «У мяне ёсць член і два яйкі, гэта больш, чым ва ўсіх вас» у лютай хардкорнай застаўцы «Frenzy«. Пару хвілін і, тым не менш, музыка засоўвае свой член назад у штаны, апранае свае прафесарскія акуляры і становіцца глыбей. Распаласаны сінтэзатарамі дыска-панк у песні «Strung Out Johnny» перадае берлінскую фазу, нагадвае аб працы з Дэвідам Боўі, пабудаванай на моцных басовых партыях, у той час як аўтар спявае пра цяжкія наркотыкі і інтэрнэт залежнасці. «New Atlantis» — гэта вусная ода яго любімаму прыёмнаму роднаму гораду Маямі, якая змяшчае цудоўнае гітарнае сола, якое плача. «Neo Punk» высмейвае панк-сцэну і супярэчнасці, якія толькі ўзмацняюцца па меры таго, як жанр змагаецца са старэннем. Песня падкрэслівае сутыкненне паміж камерцыйным поспехам і этыкай DIY. Поп выкарыстоўвае сваё ўласнае музычнае мінулае, каб выклікаць ва ўяўленні нігілістычную сілу першых трох альбомаў свайго былога гурта. Па-першае, агнямётны рыф у «Modern Day Rip Off» узяты з вар’яткі «TV Eye» — трук, які паўтараецца двума трэкамі пазней у «All the Way Down» — гульня на фартэпіяна ў адну ноту пераклікаецца з незапамінальным рыфам і клавішнымі, капіюючымі «I Wanna Be Your Dog». Гэтыя моманты звароту могуць быць удалымі ці зусім не заўважаныя вамі, калі музыка бушуе з характэрнай неўтаймаванай сілай, а лірыка становіцца дурной і гэта крута. У «Comment» мы чуем, як Ігі груба адмаўляецца быць далікатным у гэтую спакойную ноч. Пазней ён прыўносіць аўтарытэт Джоні Кэша або хутчэй нізкім голасам пераймае Леанарду Коэну ў павольнай элегічнай баладзе аб тым, як надзець маску для свету — «The Morning Show«, а таксама ў двух дзіўных інтэрмедыях («The News for Andy» і «My Animus» ) яго голас гучыць цудоўна — багаты, рэзанансны і трывожны.

Цяжка паддаецца расшыфроўцы, але, тым не менш, пераканаўчая канцоўка «The Regency» валодае металічнай блытанінай і рытмічнай моцай звілістага, авангардна-джазавага адцення. Гэта адзiн з апошніх запісаў з удзелам Тэйлара Хокінса з Fоо Fighters, і так, калчоног спецыяльна не гаворыць аб прыцягнутых да запісу людзях: Эндру Ўот (лаўрэат прэміі Грэмі 2021 як прадзюсер года, які раней займаўся бізнесам для Джасціна Бібера, Майлі Сайрус i ствараў з Озі Осбарнам), Даф МакКаган (Guns N’ Roses), Чад Сміт і Джош Клінгхофер (Red Hot Chili Peppers), Трэвіс Баркер (Blink-182), Эрык Эверы і Дэйв Навара (Jane’s Addiction), Стоўн Госсард (Pearl Jam), бо вялікая заслуга, вядома, належыць самому Ігі Попу.

Every Loser поўны разумных, капрызных разважанняў аб культуры 21-га стагоддзя, залежнасці, радасцях і жахах жыцця ў Маямі і дзіўным задавальненні да гэтага часу быць жывым. Поп спявае з запалам, сілай і сапраўдным аўтарытэтам, часам намякаючы на свой узрост, але гучыць значна больш гнутка, чым трэба было б. У 75 гадоў Ігі шчаслівы быць разумным, злым, здольным пісаць добрыя песні пра ўсё гэта і спяваць з крутым рок-гуртом за спіной. У яго жоўці ёсць п’янлівая заразлівая радасць, а кожнаму няўдачніку трэба крыху радасці.

Дзянic Леснiк

Таксама чытайце:

Iggy Рop — Post Depression
David Bowie — Blackstar
Brian Eno — FOREVERANDEVERNOMORE