Адносна нармальна

Snowdrops — Singing Stones
Snowdrops – дуэт камернай музыкі, які прапануе глыбокі падыход да аркестроўкі сучаснай класічнай музыкі, імправізуючы са спалучэннем яе з джазам, барочнай электронікай і эмбіентам. Singing Stones (volume 1) – алхімія аналагавых і акустычных тэмбраў у палірытмічнай, паўтаральнай і містычнай кодзе.

OneDa — Formula OneDa
Некаторыя радкі простыя да непрыстойнасці — гэта пастаянная праблема на працягу ўсёй пласцінкі. Дух Pussy Power праймае лірыку OneDa, падкрэсліваючы, што таму яна ўвасабляе захапляльную і натхнёную будучыню для манчэстарскай хіп-хоп-сцэны і не толькі. Formula OneDa выходзіць на новы ўзровень з апошнімі чатырма трэкамі, якія цалкам адпавядаюць хуткаму тэмпу драм-н-бэйсу.

cumgirl8 — the 8th cumming
Палова падобная на насычаны электронікай The Cure з жаночым вакалам, у іншых месцах нагадвае па энергетыцы :wumpscut:. У цэлым the 8th cumming гучыць вельмі свежа, хоць і не здаецца па-сапраўднаму новым, як настальгічны ўрывак танцавальнага дыска-панку альбом выконвае сваю задачу. Трэкі расколатыя раптоўнымі воплескамі шуму, індустрыяльнымі бітамі і разрозненымі пластамі сінтэзатара, якія на першы погляд здаюцца бязладнымі. Але ўнутры гэтага хаосу cumgirl8 знаходзіць гіпнатычны груў.

FINNEAS — For Cryin’ Out Loud
Занадта часта For Cryin’ Out Loud занадта асцярожна гучыць, нагадваючы Hit Me Hard and Soft яго і сёстры. Другая студыйная праца FINNEAS менш эксперыментальная, чым дэбютны альбом 2021 Optimist і мае больш шаблонны кірунак — хупава адпаліраваны альтэрнатыўны поп. Паколькі канкурэнцыя вельмі вялікая, Фінеасу можа спатрэбіцца крыху больш смеласці, калі ў наступны раз ён выйдзе з ценю прадзюсавання і напісання песень.

Dawn Richard — Quiet in a World Full of Noise
Quiet in a World Full of Noise — свайго роду інструмент выжывання для камернага джаза, які сапраўды эстэтычна ў музычным неакласіцызме. Альбом таксама добры прыклад пост-мінімалізму і спадарожнага эмбіента, спалучае ціхі праніклівы голас з рэдкімі гукавымі ландшафтамі.

MEMORIALS — Memorial Waterslides
Іх першы альбом уяўляе сабой творчую сумесь электроннай поп-музыкі, авангарднага шуму, псіхадэлічнага фольку, джаза свабоднай формы і касмічнага ў панарамным маштабе. Другі рэліз больш змрочна-рознабаковы, хаця эксплуатуе тыя ж самыя жанры, што гаворыць аб развіцці гурта. Іх музыка незвычайная, заразлівая і пацешная, на гэты раз яшчэ ахоплівае крыху дрым-попа і кіношнай саўндрэчнасці.

Blood Incantation — Absolute Elsewhere
Blood Incantation не толькі разумеюць, але і атрымліваюць асалоду ад пышных тэкстур бясспрэчна залімітавых светаў прагрока. Пераходы паміж грубымі рыфамі і мякчэйшымі, джазавымі палірытмамі, пышнымі гітарнымі і сінтэзатарнымі сола касмічнага року настолькі плыўныя, што ў нейкім сэнсе незаўважныя. Нягледзячы на ўсе гэтыя прагрэсіўныя палёты фантазіі, Absolute Elsewhere па-ранейшаму рашуча захоўвае дэт-метал такім захапляльным. Доўга апускаючы ўсё падазраваючаю публіку ў балючую блэк-металічную буру. Калі вір нарастае крыкі Рыдля пераходзяць у бясконцае выццё, калі ў дэт-метала яшчэ не было свайго прарыўнога крытычнага моманту, то гэта цалкам можа быць ён.

The Hard Quartet — The Hard Quartet
Радасна-сумныя гармоніі і размытыя псіхадэлічныя поп-песні багата запраўленыя чароўна нядбайным настроем, фарміруюць гэты альбом, які адначасова здаецца старажытным і сучасным. Супергрупа ў стылі індзі/альт-рок, у склад якой уваходзяць Стывен Малкмус (Pavement, the Jicks), Мэт Суіні (Chavez, Superwolf), Джым Уайт (Dirty Three) і Эмэт Кэлі (Cairo Gang, Ty Segall), — перадае атмасферу ад чатырох хлопцах, якім падабаецца праводзіць час, спяваць разам і граць разам. Hard Quartet пускае нас у своё наваколле усяго на гадзіну. Аднайменны дэбют уяўляе сабой простую, бясшвоўную сумесь рока, блюзу, фольку і лайдачнай гармоніі, напоўненую гітарнымі фразамі і сола, простымі барабаннымі бітамі і персаналізаванай вакальнай інструментоўкай. Магчыма, менавіта таму супергрупы так часта церпяць няўдачу — асобныя ўдзельнікі маюць тэндэнцыю быць занадта педантычнымі ў дачыненні да ўласных ідэй.

Touché Amoré — Spiral in a Straight Line
Гучанне не пашырае межы меладычнага хардкора, кожная песня, незалежна ад інтэнсіўнасці ці тэмпу, адрозніваецца выдатнай шматслаёвай гітарнай працай і рытм-секцыяй. Джэрэмі Больм гучыць гэтак жа прыгнечана, як і заўсёды, Прыняцце болю, страты і смутку з’яўляецца важнай часткай працэсу, але таксама важна праяўляць удзячнасць і знаходзіць пазітыў у асабістым росце, які выцякае з гэтых сітуацый.

Charli xcx — brat and it’s completely different but also still brat
У альбоме рэміксаў Charli XCX прынялі ўдзел госці: Bb trickz, Bladee, Bon Iver, Julian Casablancas, AG Cook, Billie Eilish, Ariana Grande, Jon Hopkins, Yung Lean, Lorde, Caroline Polachek, Addison Rae, Robyn, Troye Sivan, Shygirl, The 1975, The Japanese House і Tinashe. Гэта хутчэй альтэрнатыўная версія арыгінальнага альбома, рэфлексіўная рэакцыя на свой поспех, якая, магчыма, такая ж актуальная ў дадзеным жанры і гэтак жа адлюстроўвае дух часу ў ім, як і асноўны brat. Калі ж разглядаць and it’s completely different but also still як самастойную сутнасць, то ён можа здацца цынічным маркетынгавым крокам, прыдуманым уплывовымі асобамі ў гарнітурах.

The Offspring — Supercharged
Праўда, гэта знаёма, тая ж паслядоўнасць акордаў на рознай хуткасці, хутчэй, чым у Bad Religion, павольней, чым у NOFX, але яны зноў эксплуатуюць самі сябе, крадуць самі ў сябе.

Seun Kuti & Egypt 80 — Heavier Yet (Lays the Crownless Head)
Выканаўчы прадзюсер Лэні Кравіц прыўносіць у вечарыну глянцавыя, амерыканскія элементы, у той час як мастацкі прадзюсер, Содзі Марцішэвер, захоўвае традыцыйную накіраванасць на заходне-афрыканскія традыцыі, афра-поп і афра-біт. У якасці гасцей выступілі Дэміян Марлі і Sampa The Great.

Drug Church — Prude
Гістарычна хардкор — складаная сцэна для гуртоў, якія хочуць развівацца, тыя, хто выходзяць за межы, не заўсёды ўзнагароджваюцца за рост і паляпшэнне музычнасці. Даўгалецце — гэта таксама няпростая задача для большасці хардкор-гуртоў, зразумела. Многія з усёй спрыці спрабуюць выкарыстоўваць і падтрымліваць этыку і стыль: барабанныя бочкі, гучныя і хрумсткія гітары і знаёмае выццё фронтмэна — звязваюць усё гэта разам тэксты песень, разглядаюцца персанажы, якім не ўчасціць; у прыватнасці, цікавасць да няшчасця, няхай гэта будзе самапашкоджанне або ненаўмысны зыход. Карацей, калі вы фанат жанру з альтэрнатывы 90-х, вам мусіць гэта спадабацца.

Anna Butterss — Mighty Vertebrate
Яркі альбом, які не паддаецца простай катэгарызацыі, змешвае джаз з элементамі пост-року, lo-fi электронікі і нават намёкамі на даб і афробіт, але ніводзін з гэтых элементаў не выбівае іншыя. Я б назваў гэта пост-джазам, магчыма, гэта найлепшы спосаб апісаць працу Anna Butterss. Mighty Vertebrate можа залучыць дастаткова людзей якія не цікавяцца джазам у гэты жанр, на мой погляд.

Field Music — Limits of Language
Альтэрнатыўны яхт-рок братоў Бруіс з элементамі прог-фанка пасіўна-агрэсіўна непрыязны да слухача з-за вылучанай на першы план тэкстуры сінтэзатараў і перкусіі. Яму не хапае меладычных хукаў некаторых папярэдніх альбомаў Field Music. Вызначана, тут няма нічога імгненна даступнага, але і няма нічога звыш экстравагантнага, каб ляпіць кляймо пост-нойз ці эксперыментальна-авангарднай музыкі.

Дзянic Леснiк

Таксама чытайце:

Lady Gaga — Harlequin
The Voidz — Like All Before You
Molchat Doma — Belaya Polosa