Рады ўшчыльняльніку як дзіця

Relics of Humanity — Absolute Dismal Domain
А вы ведалі, што ёсць брутальны death metal калектыў топ узроўню з Беларусі? Знаёмцеся Relics of Humanity. Я вось, не ведаў. Утварыліся яны ў 2007 годзе ў Мінску, так што іх наўрад ці можна назваць навічкамі на сцэне, хаця гітарыст/галоўны кампазітар Сяргей Лях, падобна, адзіны пакінуты ўдзельнік з самых ранніх дэма-дзён. Пачну з плюсаў: Музыка агрэсіўная, калі хоча быць такой, і даволі меладычная ў іншых момантах. Я пісаў агляды на абсалютна фантастычныя альбомы ў стылі death metal, жанр знаходзіцца на ўздыме і перапоўнены якаснымі рэлізамі, мне так радасна, што сярод іх ёсць родны беларускі. Урэзаны да беднага і адпаведна эфектыўнага трыццацідвуххвіліннага хронаметражу, Absolute Dismal Domain максімальна ўздзейнічае, пры гэтым большасць кампазіцый прыпадае на прымальныя тры-чатыры хвіліны. Альбом утрымлівае чароўныя моманты андэграўнднага брутальнага дэза і тупой барабаннай моцы. Мінус: Не хапае той атмасферы саспенсу, хвалявання і выключнай якасці, каб утрымліваць маю ўвагу так, як мне б хацелася. Але я хлопцамі гануся, таму рабіце рэпосты, каб іх творчасць трошкі распаўсюдзіць.

Fós — Nil mo chroí in aon rud
Калі і ёсць недахоп у стварэнні няўмольнага, агрэсіўнага гуку, дык гэта аднастайнасць. Я заўсёды засяроджваюся на дэталях, таму што без іх большая частка гэтага, ці іншага цяжкага матэрыялу гучыць як адзінае цэлае. Nil mo chroí in aon rud прыкладна гэтак жа агрэсіўны, як і black metal, змрочная прыгажосць і рэзананс, якія пакідаюць у мяне глыбокае пачуццё нуды і страты. Fós змяшаў традыцыйныя ірландскія народныя спевы з разнастайнай складанкай амаль металічных стыляў, нягледзячы на інтэнсіўнае выкарыстанне пульсавалай электронікі і глухой перкусіі, паніжаны грув дамінуе.

Rebel Riot — To … Dear Comrade
Справа ў тым, што гэта не проста запіс, гэта акт салідарнасці. Гурт Rebel Riot утварыўся ў Янгоне, М’янма, пасля пачатку Шафранавай рэвалюцыі, калі людзі пратэставалі супраць прыгнёту і карупцыі. Удзельнікі хацелі выкарыстоўваць музыку як спосаб расказаць пра волю і памылкі цяперашняй палітычнай сістэмы, іх песні дакументуюць, як народ М’янмы справакаваў рэвалюцыю супраць ваеннай дыктатуры ў 2021 годзе. Гэтая барацьба працягваецца! Тое, што заўсёды было па сутнасці бунтарскай формай мастацтва, усё яшчэ можа быць важнай з’явай, менавіта таму сусветная панк-сцэна ўсё яшчэ моцная і на сваіх уласных умовах. The Rebel Riot не робяць нічога наватарскага ў музычным плане — панк-гучанне 90-х з адценнем класічнага японскага хардкора, але ў іх ёсць сапраўднасць у пасланні — заклікі не здавацца, працягваць барацьбу, дужыцца. Музыкі ўдзельнічалі ў паўстаннях у М’янме супраць ваеннай дыктатуры і арганізоўваліся ў знак салідарнасці з панкамі і грамадзянскай супольнасцю.

Harakiri for the Sky — Scorched Earth
Harakiri for the Sky з тых гуртоў, які нязменна выслізгвае ад велічы. Мелодыка аўстрыйскага дуэта добрая, яны спалучаюць сумны ambient з black metal агрэсіяй і медытатыўнымі тэмпамі, рашучымі ў сваёй мускулістай цяжкасці і папсовых матывах, не скочваючыся ні ў перасычанасць, ні ў далікатнасць. Прыхільныя фірмоваму павольнаму росту стылю, яны ўвесь час пазбягаюць пастак post black.

Rotpit — Long Live the Rot
Гітары прыглушаны і гнятлівыя — Няхай жыве гнілата — вакал булькае, як істота, якая ўздымаецца з глыбінь бруднай, клаўстрафобнай каналізацыі дэт-метала. Гэта паджанр роспачы і пазбаўлення надзей, альбом перадае сваю брутальнасць з дапамогай павольных і сярэдніх па тэмпе грубых рыфаў, якія адчуваюцца як кавадла жаху і паўраспаду па чэрапе.

Ambrose Akinmusire — Honey from a winter stone
Розныя элементы, задзейнічаныя ў гэтых пяці тонка вытручаных п’есах, рэдка ўкладваюцца ў які-небудзь адзіны шаблон або атмасферу, але яны таксама ніколі не здаюцца падробкай. Камерная музыка саступае месца хіп-хопу, які здаецца джазу. То ўсё музыка для трубача, чыя ігра ніколі не гучала больш спела па-даследніцку і інавацыйна.

À Terre — Embrasser La Nuit
Пост-металічная версія рэпу з трэп-бітам — гэта не тое, што вы часта чуеце. Няма нічога дрэннага ў тым, каб прытрымлівацца ўстоянага жанравага шаблону, але цікава, калі гурт вырашае нешта змяшаць. Але сапраўднае пытанне заключаецца не ў тым, ці з’яўляецца тое, што стварылі À Terre, новым поглядам на пост-метал ці сладж. Пытанне — ці з’яўляецца тое, што яны стварылі, добрым ці не, незалежна ад дасылак або імітацый? Французскі рэп — добры, метал — таксама, пра гэту сумесь я пакуль дакладнага меркавання не выпрацаваў.

The Weeknd — Hurry Up Tomorrow
На кожны прыстойны момант прыпадае лішак неадметнага напаўняльніка. Гэта заўсёды было адметнай рысай The Weeknd, таму я не магу сказаць пра Hurry Up Tomorrow і яго аўтараў нешта добрае.

Squid — Cowards
Песні не схопяць цябе і не пацягнуць за сабой, магчыма, яны ледзь дакрануцца да цябе, і ты і яны будуць гэта адмаўляць. І ўсё ж, з часам яны могуць глыбока пракрасціся ў галаву, пераследуючы цябе, як жахі. Верагодна, трэба даць гурту другі шанец, але з тым, што Squid наватарскія — я пакуль што не вельмі згодзен.

Manic Street Preachers — Critical Thinking
Вось 15-ы поўнафарматны студыйны рэліз валійскай рок-групоўкі Manic Street Preachers, спрачаемся, што фанаты ў 90-х гадах бы паставілі вялікія грошы на тое, што гурт састарэе гэтак вытанчана, калі гэта магчыма, але вось мы тут з чарговым рэлізам, які прымушае задумацца і навадзіць на разважанні. Насамрэч рэдка калі разважанні аб заняпадзе гучалі гэтак лайнова.

Rant — The Rise Of The Idiots
У аснове сваёй гэта панк-рок-н-рол з мноствам гітарных мелодый і сола, бадзёрымі барабанамі і некалькімі цудоўнымі блукаючымі басовымі лініямі. Гучанне Rant — гэта сучасны погляд на вулічны панк, то азначае, што ў аснове ёсць нешта сярэдняе паміж панк-рокам, хардкорам з намёкам на глэм 70-х.

F Emasculata — Bright Lights Drilled Teeth
Пытанне: Наколькі далёка можна зайсці ў панк-рок-гурце, прысвечаным «Сакрэтным матэрыялам» (The X-Files)?
У «Сакрэтных матэрыялаў» была вядомая сюжэтная арка, у той час як асобныя эпізоды існавалі самі па сабе, але ўносілі свой уклад у агульнае. Сапраўдныя фанаты серыяла ведаюць перадгісторыю ўсіх назваў песень, у той час як некаторыя з нас могуць пазнаць імёны, але не ўспомніць, да якога менавіта неўраўнаважанага персанажу яны ставяцца. Незалежна ад таго, ці важныя для вас Малдэр і Скалі, гэта волкі і трэшавы кіў у бок гранжа з такой жа колькасцю розных панк-рок тэмпаў, колькі I тэорый змовы ў тэлешоў.
Адказ: Ісціна дзесьці побач.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Sacrifice — Volume Six
Mogwai — The Bad Fire
Patriarkh — Пророк Илия