Дзякуй Богу, Одзіну ці Люцыпару

Moby — Future Quiet
Супрацоўніцтва з вакалісткамі Serpentwithfeet, Эліз Серэнэль і Індыяй Кэрні прыўносіць у альбом, напоўнены эмбіентнай фартэпіяннай музыкай, моманты, якія прымусяць вас пагрузіцца ў разважанні. Часам музыка становіцца празмерна апрацаванай, інструментальнае майстэрства, гіпнатычнае напружанне і разрадка з рэзкімі зменамі акордаў/рытмаў. Падчас эксперыментаў з рознымі гукавымі палотнамі ў спалучэнні з канцэптуальнай тэматычнай асновай Moby у адных момантах стварае эфектыўныя кампазіцыі, а ў іншых спатыкаецца на кожным кроку. Гэта сон, які можа паступова з’яўляцца і знікаць з памяці, але калі туман рассейваецца, некаторыя моманты аказваюцца вельмі моцнымі. Вынік аўтар робіць тое, што рабіў да сваёй папулярнасці, проста музыку для сябе, яму не трэба іграць для публікі, ён проста прапануе абасобленую музычную атмасферу, каб супакоіць і суцешыць.

Lamp of Murmuur — Dreaming Prince in Ecstasy
Lamp of Murmuur відавочна знаходзяцца пад уплывам класічнага блэк-метала поўнага бласт-бітаў і гітар з перавагай высокіх частот. Вось сімфанічны блэк-метал з элементамі гатычнага і меладычнага металу, але барабаны і гітары гучаць хрыпла і скажона. Хоць мелодыя выразная, як і павінна быць, але вакал крыху балоцісты, а сімфанічныя элементы чутныя, ёсць некалькі фрагментаў, дзе шум заглушае ўсё астатняе. Мне падабаюцца пампезныя рысы, але я стаўлю пад сумнеў якасць звесткі. Калі ў блэк-метал альбома вокладка, намаляваная фарбамі, я разумею, што мяне чакае якасная музыка.

Peaches — No Lube So Rude
Peaches па-ранейшаму крутая, але і троху сумная. No Lube So Rude прасякнуты вадкасцямі, водарамі і рознымі вантробамі. За ўсімі адсылкамі да нястрымнага сэксу і ўсеагульнай распусты вельмі часта хаваецца жывое сэрца, якое ляжыць у аснове творчасці. Канадская музыка вылівае свае дзёрзкія і неверагодна гарачыя пачуцці ў чарговай калекцыі яркіх, энергічных хітоў.

Skyclad Cult — Many Will Never Know This Freedom
Прыемна бачыць, як блэк-метал гурты паводзяць сябе загадкава. Skyclad Cult у стылі атмасфернага блэк-метала/эмбіенту робяць песні добрыя, прыемныя і немудрагелістыя, але даволі прадказальныя. Музыка вельмі простая, амаль дзіцячая, але гэта майстар-клас па разбэшчванні чалавека праз ідалапаклонства і боскасць. Добра, загнуў, хутчэй па індактрынацыі і маніпуляцыям, гэта значыць мэтанакіраваны працэс выклікання ідэй, перакананняў або дактрын, пры якім,яны прымаюцца чалавекам без крытычнага аналізу і лішніх пытанняў. Многія нездарма здагадаюцца гэта – не Воля .

hemlocke springs — the apple tree under the sea
Паэтычнасць уплецена ў музычнасць, кантэкст абвастрае сэнс, смелае спалучэнне поп-музыкі розных дзесяцігоддзяў, падарожжа, у якім павароты сюжэту не звужаюцца, а толькі спараджаюць нечаканыя змены. Замест таго, каб прыцягваць увагу да сваіх эксперыментаў, гурт стварае зусім натуральныя гукавыя шляхі, давяраючы нам ісці за імі, нават калі яны самі не ўпэўненыя ў сваім кірунку.

Juodvarnis — Tékmés
Juodvarnis — гэта прагрэсіў-экстрэмальны метал-гурт з Літвы, утвораны ў 2011 годзе. Сакрэт іх гучання складаўся ў спалучэнні агрэсіўнасці і катаванняў з атмасферай, эмбіентам і мелодыяй. Было дастаткова прагрэсіўных элементаў: незвычайныя паслядоўнасці акордаў, тэхнічнае майстэрства і г. д., каб зрабіць гучанне сучасным і цікавым, і я б з задавальненнем паслухаў, што гурт зробіць далей.

21 Savage — what happened to the streets?
Рэліз уяўляе сабой складанку змрочных трэп-кампазіцый з рэзкімі бітамі і лаканічнымі тэкстамі аб мітусні і вулічным жыцці. Ён таксама надае час высмейванню інтэрнэт-хейтэраў і вырашэнню інтэрнэт-канфліктаў. Альбом What Happened To The Streets? не здзяйсняе музычнага пераасэнсавання трэпа, як гэта рабілі яго больш кінематаграфічныя папярэднікі, але новая кружэлка дэманструе дваістасць 21 Savage, спараджае больш пытанняў, чым дае адказаў, і за дзёрзкімі момантамі хаваецца пытанне аб даўгалецці на сцэне.

Summer Of Hate — Blood & Honey
Сумесь шугейза, сусветнай музыкі, панка і танцавальных рытмаў, якая даследуе межы псіхадэліі, поп-музыкі з ледзь улоўнымі вакальнымі партыямі. Гэта альбом для аматараў слухаць усё і даведвацца пра новае, зусім не ўяўляючы, чаго ад яго чакаць.

Space of Variations — Poisoned Art
Металкор-гурт Space of Variations з Украіны імкліва ўрываецца ў 2026 годзе са сваім цудоўным новым альбомам Poisoned Art. Гэта брутальная сцяна гуку, якая абвальваецца на слухача. У ёй таксама прысутнічаюць цікавыя сінтэзатарныя партыі і амаль хіп-хопавая секцыя, таксама ёсць усё, што павінен любіць прыхільнік металкора: брэйкдаўны, рыфы, запамінальныя прыпевы, агрэсіўны вакал і нават крыху электронных элементаў.

Putrid — All that we hate
Альбом пачынаецца са змрочных тэкстаў, магутных гітарных рыфаў і апантанай барабаннай партыі. Матэрыял спалучае ў сабе цемру і жах, уласцівыя жанру блэк-метал, з хуткім тэмпам трэш-метала, ствараючы, безумоўна, цікавае гучанне — олдскульны трэш-метал з хуткай працай на падвойнай педалі барабанаў. Атмасфера, загадкавасць і змрочнасць прысутнічаюць у разумных межах, і заўсёды ёсць элемент нечаканасці. Гучанне ў большасці выпадкаў сапраўды агрэсіўнае. Гэта не праблема, калі гурт не забывае выкарыстоўваць свае музычныя здольнасці. Магутны эмацыйны штурм, хвалі энергіі зыходзяць ад усіх праз уплыў трэш-метала, які напаўняе пласцінку энергіяй, а ёй ужо, здаецца, не валодаюць большасць блэк-метал груповак. У цэлым, гэта вельмі добры, цяжкі альбом, які, безумоўна, варта паслухаць. Мне таксама здаецца, што вокладка альбома дастаткова жудасная, яна вызначана адпавядае атмасферы пласцінкі.

Weedipus — Weedipus
Хоць гурт відавочна знаходзіцца пад уплывам дрым-попу і шугейзу 90-х, альбом гучыць, несумненна, свежа. Weedipus упершыню з’явіліся ў той незабыўна дзіўны 2020 год. Першапачаткова гэта быў дуэт, які складаецца з суседзяў па хаце Алівіі Тоўлі і Зака Дзюваля, якія выпусцілі дзве прывабныя дэма-касеты, поўныя туманных гармоній і лоу-фай гітар. Гурту запатрабавалася нямала часу, каб выдаць дэбютны поўнафарматны альбом, але зараз яны прадставілі рэліз, які арганічна развівае ўсе юнацкія дрым-поп-матывы тых першых EP.

Redenção Pelas Chamas — Redenção Pelas Chamas
Гэтая партугальская група гуляе волкі блэк-метал, па-майстэрску ствараючы выдатную атмасферу з чароўна нізкай якасцю гуку. Для такога лоу-фай гучання гітара і клавішныя цудоўна спалучаюцца. На здзіўленне чутны скрозь мора шуму бразгоча бас, супадае не з гітарай, а з стала разнастайнымі барабанамі, пераходзячымі ад бласт-бітаў да галапуючых тэмпаў. А яшчэ выдатна гучыць блэк-метал на партугальскай мове, а вакаліст не проста крычыць, а Крычыць з вялікай літары.

TVAM — Ruins
Альбом, працяты смуткам, разважаннямі і трансфармацыяй; кружэлка, якая перадае як цяжар страты, так і дзіўную прыгажосць, якая з ёй звязана. Урок разумнай псіхадэлічнай электронікі, якая заігрывае з жанрамі, насычаная сінтэзатарамі, скажоная, поўная змрочнага прадчування і клаўстрафобнага гатычнага гучання, храбусткіх трып-хоп-бітаў, індустрыяльных барабанных рытмаў.

Crippled Black Phoenix — Sceaduhelm
Паколькі я чалавек з вельмі жыццярадасным характарам, я вырашыў, што было б дарэчы, каб такі хлопец, як я, напісаў рэцэнзію на Crippled Black Phoenix — Sceaduhelm. Замест традыцыйнага канцэптуальнага альбома ён разгортваецца як адзіная псіхалагічная прастора, дзе паўтарэнне, стрыманасць і неспакой нясуць у сабе такую ж вагу, як і мелодыя. Стылістычна я б назваў гэта змрочным меладычным металам, і ў яго ёсць апантаная энергія. Музыка мае знаёмы для блэк-метала рытм «раз-два», які выкарыстоўваецца ў асноўным для стварэння страшнага гучання, таксама ёсць элементы электронікі. Вакал, які выконваюць Белінда Кордзік, Раян Патэрсан і Джасцін Стормс прасякнуты меланхоліяй і жахлівы, кожны прапануе сваю ўнікальную, але дапаўняльную адзін да аднаго перспектыву ў межах адной і той жа эмацыйнай вобласці. Тэмы выгарання, памяці, гвалту над уразлівымі і ўжо зношанага кахання выходзяць на паверхню без відовішчнасці.

The Immortal Samsara Travelers — Mausoleum
Тэрмін «эксперыментальны» лёгка злоўжыць, але тут ён падыходзіць як нельга лепш. Каб стварыць волкае, пранікнёнае гучанне, гурт запісваўся ў палях і закінутых будынках, убіраючы атмасферу і напаўняючы альбом. Усё гэта спрыяе стварэнню бясспрэчна захапляльнай атмасферы пласцінкі. Музыка — цэлыя міры, пякельныя пейзажы: балоты, кіраваныя гіганцкімі казуркамі ў роспачы, якія ствараюць музыку ў марнай надзеі захаваць сваю спадчыну. На жаль, гэтая спустошаная антыўтопія аказваецца Зямлёй. Грыгарыянскія спевы суседнічаюць з турэцкай музыкай і старымі касетнымі магнітафонамі, падлучанымі да самаробных электронных прылад. Гурт спецыялізуецца на маштабных дронавых кампазіцыях і псіхадэлічных гукавых ландшафтах. Апроч басу, гітары і перкусіі, у запісе выкарыстоўваюцца меллотрон, сінтэзатар, сітар, зурна, флейта і цымбалы. Ох, як бы я жадаў убачыць выкананне альбома ўжывую.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Kreator — Krushers of the World
Sabaton — Legends
Depeche Mode — Memento Mori: Mexico City