Фундуш і яго стэрыльная прадказальнасць

Ed O’Brien — Blue Morpho
Будучы заўсёды цынічным, сварлівым старым мярзотнікам, я павінен прызнаць, што прыкладна ў 50% выпадкаў адчуваю сябе раздражнёным, бунтарскім і злым на стан міру і грамадства, і ў некаторых выпадках я выбіраю прыдатны жанр, каб выказаць свае пачуцці: звычайна гэта музыка з аглушальным шумам, ад якога ажно ў вушах становіцца не па сабе. А тут не па сабе ад такога альтэрнатыўнага року. Blue Morpho не саступае апошнім працам Radiohead і, што, мабыць, важнейшае, трывала сцвярджае О’Браена як самастойнага сольнага выканаўцf. Гэта ўзор зменлівага арт-року, які, глыбока медытатыўны, дзіўна бясформенна яркі і прапануе дэзарыентуючую яснасць. На працягу ўсяго альбома выкарыстоўваюцца згасанні і цішыня, каб зацягнуць вас у гук і плаўна вывесці з яго, адначасова ахутваючы слухача музыкай, якая ўвесь час замыкаецца ў сабе. Меладычны талент і тонкае пачуццё гітарнага рыфа не характэрны для большасці бубначоў. Геніяльнасць гэтага чалавека сапраўды заслугоўвае большай увагі, чым яна заслугоўвае.

Darkthrone — Pre-Historic Metal
Для тых нешматлікіх чытачоў, хто не ў курсе, Darkthrone выпусцілі першы альбом у стылі блэк-метал другой хвалі, A Blaze In The Northern Sky, у 1992 годзе, хоць Mayhem выпусцілі EP Deathcrush у 1987 годзе і могуць лічыцца сапраўднымі піянерамі таго, што пасля стала звацца сапраўдным нарвежскім блэк-металам. Нягледзячы на іх значны ўплыў на жанр у 90-х, Darkthrone уяўляюць сабой нешта значна большае. З часам гурт адточваў сваё гучанне і прайшоў праз мноства этапаў дасылак да металу на будучых альбомах. Дадавалі музыкі элементы трэша, хардкора, панка, NWOBHM і бог ведае чаго яшчэ, але жорсткі ледзяны лоў-фай і гідкі басовы тон па-ранейшаму займалі цэнтральнае месца, прымушаючы моршчыцца ад гратэскавага палягчэння. У нейкім сэнсе яны сталі пазажанравымі. Кожны сучасны альбом Darkthrone адрозніваецца ад папярэдняга, але запісы адрозніваюцца надзейнасцю, прастатой і лаканічнасцю. Валоданне інструментамі захапляльнае, вольнае, адсюль бярэцца пазачасавае, ненаеднае запатрабаванне тварыць і быць досыць адважнымі, каб рабіць гэта без апраўданняў. А Pre-Historic Metal – добры альбом.

Astral Possession – Annihilation Protocol
Astral Possession — гэта псеўданім Аляксандра Панова, украінскага прадзюсара, які выпускае ваяўнічы, авангардны поп з выкарыстаннем сэмплаў. Структурная аснова яго суіснуе з меладычнымі пластамі індастрыялу, паўэр-электронікі, дарк-эмбіента і нойзу, крынічыць шчыльную і няўмольную цемру. У выніку атрымліваецца гук, які падтрымліваецца напругай паміж перкусіяй і атмасферай, паміж рытмічнай моц’ю і стала пранізлівай яе меланхоліяй. Смерць, скрыўленні і пакуты тут не эстэтычная правакацыя, а сыравіна для цэласнага і глыбока трывожнага мастацкага бачання, якія дадаюць неадназначнасці.

The Great Observer — Loss of Transcendence
Loss of Transcendence — гэта стандартны блэк/дэт/трэш, з папераменным акцэнтам на кожным з гэтых трох кампанентаў, у асноўным прытрымліваючыся хуткіх, жорсткіх рыфаў. Зхаваецца душэўны боль так і просіцца быць прачутым пад дзёрзкімі тэкстамі, вырабляе ўражанне альбома, які ў пачатку 90-х прымусіў бы ўсіх задумацца і звярнуцца да Бібліі.

The Coral — 388
Гурт The Coral выпусціў альбом 388, нечаканы рэліз, прасякнуты настальгіяй па ўласным мінулым. Натхнёны ямайскім рокстэдзі і эфіёпскім джазам, а таксама любімымі псіхадэлічнымі і біт-запісамі, ён змяняе іх палітру, кожная песня здаецца простай і лаканічнай, але ў той жа час поўная дробных дэталяў, якія зіхацяць і блішчаць.

IATT — Etheric Realms of the Night
Рэзкі вакал у суправаджэнні парылых струнных, якія змяняюцца пранікнёным чыстым вакалам, рытмічным барабанным рытмам, энергічнымі басовымі кантрамелодыямі і бадзёрымі фартэпіяннымі пасажамі — гэты альбом з бочкі блэк-метала. Аднак, каб зразумець усе нюансы, трэба прыкласці нямала намаганняў, бо канцэпт яго ў тым, што сон разбурае законы фізікі рэальнасці, апускаючы нас у непранікальную цемру. Гэтая абстрактная ідэя поўная патэнцыялу, прапаноўваючы бязмежныя магчымасці для мастацкага даследавання.

Aja Monet — The color of rain
Другі паўнафарматны альбом самаабвешчанай «сюррэалістычнай блюзавай паэткі» Аджы Манэ – гэта гібрыд нью-эйдж/неа-соўл, джаза і эзатэрычных рэп-рытмаў. Музыка дапамагае лягчэй успрымаць сур’ёзныя тэксты і яе вастрыня і інтэнсіўнасць цудоўна падабраны.

Electric Sun Defence — Estuary
Галоўная моц Estuary — майстэрскае нарастанне і спад напружання паміж меладычнасцю прагрэсіўнага року і грубаватымі тэкстурамі пост-метала. Кожны трэк плаўна пераходзіць у наступны, спалучаючы эмацыйныя мелодыі і зруйнавальную лютасьць. Такія альбомы прымушаюць спыніцца, па меры таго, як вы слухаеце музыку, вашыя думкі і эмоцыі пачынаюць паднімацца і апускацца ў такт.

The Family Men — CO/DE/TERMINATION
Хаос суправаджаецца сценамі рыпучых клавішных, ствараючы інтэнсіўны шквал гукаў, The Family Men вяртаюцца, дадаючы фанк да сваёй індастрыял лютасьці. А з дапамогай украпін рэйва і прымітыўных брэйкбітаў усталёўваецца атмасфера індустрыяльнага дыска. Неспакойная цішыня часта парушаецца агрэсіўным, перарывістым націскам рэзкіх гітар і скажонага, лютага вакалу.

Ædel Fetich — Ædel Fetich
Філасофія «чым хутчэй, тым лепш» даўно вызначае тэхнічны дэт-метал, дзе гурты рэгулярна працуюць на галавакружных хуткасцях. Відавочна, што тэхнічны дэт-метал звычайна жудасны. Ædel Fetich мае шмат момантаў рыфавай хуткасці, але тут у асноўным блэк. Ёсць трэкі з панкаўскім драйвам і нават крыху поп-музыкі 80-х, а таксама арсенал крыкаў, рыкаў, лямантаў і лямант.

Hue And Cry — Everybody
Hue And Cry праславіліся ў канцы 1980-х, калі сафісці-поп быў на піку папулярнасці, увабраўшы ў сябе элементы софт-рока, джаза і соўла з выкарыстаннем секцыі духавых інструментаў. Але іх 16-ы студыйны альбом азначае сабой асвяжальную змену стылю, прэтэндуючы на адзін з лепшых сінт-поп-альбомаў гэтага года. Верагодна, поспеху якраз паспрыяла адсутнасць досведу ў электроннай музыцы. У адрозненне ад шматлікіх узораў электра-попа, у гэтых выступах няма нічога стрыманага ці незямнога. Імклівыя секвенсоры ствараюць ідэальны фон для тэхна, дыпхауса і электра-ска.

Dead Stilettos — Bodge Job
Манчэстэрскі гурт Dead Stilettos апраўдвае ўскладзеныя на іх надзеі дэбютным альбомам, поўным энергічнага гаражнага року ў стылі дэтройцкага прота-пост-панку. Але мне проста спадабалася вокладка.

Flying Lotus — Big Mama [EP]
Першы рэліз Flying Lotus на ўласным лэйбле – гэта астолькі ж пасрэднае, наколькі і незапамінальнае EP з сямі трэкаў (плюс яшчэ адзін трэк, які ўяўляе сабой бесперапынны мікс з папярэдніх).

Venom — Into Oblivion
Некаторыя з нас уключаюць гнеўную, шумную, агрэсіўную, атанальную музыку, каб пазбавіцца назапашанай нуды і крыўды, іншыя ж аддаюць перавагу бадзёрай і радаснай мелодыі, каб падняць настрой. Першым, а магчыма і другім, падыдзе Into Oblivion – гэта даволі чысты, высокаактанавы традыцыйны трэш/NWOBHM з магутнымі рыфамі, галапуючымі басовымі барабанамі і такой злосцю, што ёю можна рассекчы планету напалову. Тэмп і атмасфера альбома, нібы назаўжды захавалі 1982 год. І мяне гэта цалкам задавальняе, таму што я тады яшчэ не нарадзіўся.

Black Label Society — Engines of Demolition
Гэта бескампрамісна цяжкая музыка нязменна рытмічная і меладычная, часцяком вытанчаная, якая спалучае ў сабе хард-рокавыя рыфы і інтраспектыўныя разважанні аб смяротнасці.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Foo Fighters — Your Favorite Toy
Melvins With Napalm Death — Savage Imperial Death Marchh
Gorillaz — The Mountain