Прыкладна месяц таму я аказаўся ў творчым тупіку, а потым яшчэ і захварэў.

Mayhem — Liturgy of Death
Нарадзіўшыся ў 1987 году, я ўсвядоміў сябе толькі ў 90-х. 80-я здаюцца мне маім асабістым першабытным, міфалагічным раем, райскім садам, у які я ніколі не змагу вярнуцца. Хоць, не, змагу дзякуючы напрыклад Depeche Mode, David Bowie, R.E.M або на благі канец бязмежжа ў адным жанры, бо ў 80-х метал рабіў нешта крутое. Рэпутацыя Mayhem назаўжды будзе звязана з іх раннімі гадамі, злаякасная аўра, непарыўна звязаная з хаосам смерці, дзе марнее ўся каштоўнасць жыцця. Хоць немагчыма не прызнаць жудасныя падзеі, разглядаючы спадчыну гурта, яны адцягваюць ад непахіснага музычнага бачання, якое нарвежцы ўпісалі ў міфалогію метала. З самага пачатку Mayhem былі ў авангардзе як адны з заканадаўцаў густу і цудоўных прадстаўнікоў блэк-метала. Праз больш за чатыры дзесяцігоддзі яны вяртаюцца з альбомам Liturgy of Death — прыдатная тэма, улічваючы змрочнае паходжанне гурта і іх схільнасць да метафізічных разважанняў. Ці захавалася ў Mayhem на гэтым этапе кар’еры тая магія блэк-метала, якая фармавала жанр на працягу дзесяцігоддзяў? Нядзіўна, што ў свеце, які вызначана зрабіў крок назад, умацоўваючы патрыярхальныя каштоўнасці, любы аналізаваны матэрыял можна абвінаваціць у неразуменні сутнасці, у тым, што гэта куча смецця, набор глупстваў. І ўсё ж добра, што такія пераацэненыя і перабольшаныя даследаванні музычнага і сацыяльнага ландшафту існуюць, захоўваючы змрочны рытм і стрыманую нуду. У музычным плане Mayhem знаходзяцца ў найвышэйшай форме на працягу ўсяго альбома, кожны музыка выдае цудоўную драматычнасць. Улічваючы сілу тэматычнага і музычнага выканання ў Liturgy of Death практычна няма да чаго прычапіцца. Спалучэнне смерці і рока — добра пракладзены шлях.

Eximperituserqethhzebibšiptugakkathšulweliarzaxułum – Meritoriousness of Equanimity
Беларускі тэхна-дэт-метал-праект Eximperituserqethhzebibšiptugakkathšulweliarzaxułum кідае выклік не толькі SEO-аптымізацыі, але і разважнасці ўсіх, хто ўбачыць яго назву. Запамінальны, тэхнічны, містычны і велічны, Meritoriousness мае бліскучыя маленькія дэталі, такія як звон басовых струн, доўгі, марудлівы скрыгат па грыфе або кулямётны дроб на малым барабане, увесь час факусуюць і ўзмацняюць маю ўвагу.

Sodality — Benediction Part 2
Гэта блэк-метал пазбаўлены прытворства, ён нясе ў сабе ўсе прыкметы эзатэрычнай адданасці. Як і хрысціянскае пачуццё маралі і боскага — рыфы і мелодыі багністыя, злыя і задушлівыя. На заднім плане гучаць пакутлівыя крыкі, якія пастаянна нагнятаючы напружанне на працягу ўсяго альбома.

Poppy — Empty Hands
Для мяне яна падавала надзеі. Папярэднія два альбомы (Zig 2023 і Negative Spaces 2024) я нават уключаў у топ спісы тых гадоў, бо яны мелі больш індустрыяльнае хоць і поп гучанне. Зараз мы маем альтэрнатыўны папсовы метал і гэта расчароўвае. Аранжыроўкі гучаць не маштабна, а разадзьмута. Вакал, безумоўна, цудоўны, але ён не пад дадзенае інструментальнае суправаджэнне. Складана нават вылучыць нейкія канкрэтныя фрагменты, бо ўсё зліваецца разам, і гэта не ідзе на карысць альбому.

Dead Sun — This Life Is A Grave
Напішу «лёгкая музыка», паколькі па ўзроўні прастаты, даступнасці і прыемнасці для слыху гэта адзін з самых эфірных дэт-метал альбомаў, якія я калі-небудзь слухаў. Беспамылковае спалучэнне мяккага цяжару, меланхоліі і меладычнасці.

Under — What Happened In Roundwood
Яны аб’ядноўваюць задушлівы цяжар сладж-метала, варожасць нойз-рока і дзіўныя, канфрантацыйныя інстынкты арт-рока ў нешта па-сапраўднаму вар’яцкае, убіваючы грубую моц метала ў эмацыйны крывацёк панка, а затым, наўмысна ламаючы ўсё, што ад яго засталося. Гэтая формула паглыбляецца даданнем злавесных харавых вакалаў і гармоній, віхравых гітарных какафоній і павольных шумавых усплёскаў, каб знішчыць усякае адчуванне нармальнасці.

Blackwater Holylight — Not Here Not Gone
Хоць альбом ахоплівае шырокі спектр цяжкіх музычных стыляў акрамя дум-метала, Blackwater Holylight задумалі яго такім чынам, каб некаторыя з гэтых інтэнсіўнасцяў плыўна перацякалі адзін да аднаго, а іншыя наўмысна парушалі баланс. Гэты ідэальна выбудаваны выраз нявызначанасці і стрэсу, які толькі зрэдку нагадвае аб надзеі, якая мабыць бачна дзесьці ўдалечыні. Займальная складанка стыляў, хоць, магчыма, у ёй адсутнічаюць па-сапраўднаму запамінальныя мелодыі. Гучыць так, быццам падобнае ўжо існавала, але менавіта ў гэтым і заключаецца прывабнасць альбома.

Cardinals — Masquerade
Cardinals гучаць волка і недасканала, ствараючы жыццярадасную, але змрочную атмасферу, якая спалучае гатычны рамантызм з выразна выяўленым ірландскім фолк-панк гучаннем. Тым, каму спадабаўся дэбютны фільм Fontaines DC 2019 года Dogrel, напэўна спадабаецца і гэтая праца.

Vesseles — Home
У метал свеце існуе мноства ўнікальных асоб, і зараз да іх можна аднесці і Валіру Пьетранджело. У інтэрв’ю яна адкрыта расказвала пра сваю барацьбу з дысфарыяй ідэнтычнасці. У выніку яна пагрузілася ў стварэнне музыкі і ў рэшце рэшт адкрыла ў сабе дэмана. Што можа быць лепш для выказвання сваёй новаздабытай дэманічнасці, чым блэк-метал? Аднак жудасны майстарынг перашкаджае аўтару, на мой погляд, рэалізаваць сваю задуму. Альбом Home адначасова з’яўляецца выдатным і невыносным дэбютам.

Charli XCX — Wuthering Heights
Завершаны за 35 хвілін, альбом Wuthering Heights лёгка можна разглядаць як «асвяжальнік паветра» у студыі, спосаб для Charli XCX цалкам пазбавіцца ад уплыву эпохі Brat, калі б ён быў даўжэй, нуда была б непазбежная. А назва шыкоўная.

Ulrika Spacek — Expo
Змрочны погляд Expo даследуецца вынаходліва, жывыя і электронныя элементы па-майстэрску калажуюцца з непрадказальнай гукавой палітры. То крыкі пад акампанемент ваяўнічых барабанаў, шэпт за шчыльнымі, дымчатымі сінтэзатарамі або рэп пад акампанемент калючага дроту гітары.

Karloff — Revered by Death
Мы часта разважаем пра адрозненні паміж добрым і цудоўным. Вам не патрэбен самы дарагі набор фарбаў, шырокі спектр колераў ці неабходнасць запаўняць усё. Вам трэба проста ўвасобіць сваё бачанне з дапамогай таго, што ў вас ёсць, і дазволіць негатыўнай прасторы зрабіць сваю працу за вас. Так і ў музыцы. Зачараванне альбома Revered by Death шмат у чым абумоўленае бескампрамісным падыходам удзельнікаў Karloff. Энергічная падборка блэк-метал/панк-хітоў не ўразіць вас да глыбіні душы, але характэрны стыль гурта і кітчавае выкананне зробяць вас удзельнікам метал-вечарынкі з фільма жахаў 80-х.

Gavran — The One Who Propels
Стварэнне і падтрыманне атмасферы з дапамогай паўтарэння — распаўсюджаны прыём у блэк-метале. Аднак недзе ў сярэдзіне трэкаў доўгія фрагменты з прыкметна меншай інструментальнай разнастайнасцю бяруць верх і вядуць песню да завяршэння. Басовыя партыі лопаюцца, нібы бурбалкі крыві, а грубіянскія выразна смертаносныя ўдары ўзмацняюць рытм-секцыю, удала суправаджаючы звярыныя рыкі. Тэмп павольны, нязграбны, а некаторыя рэзкія вакальныя партыі крычаць ад болю. Чым даўжэй доўжыцца песня, тым больш згасае надзея і тым мацней нарастае роспач. Gavran ўклалі ў музыку столькі пачуццяў, часам гэта той боль, які адчуваеш усім целам, які паралізуе, а часам гук як камень у жываце, выклікае тупы боль, які прысутнічае стала, што б ты ні рабіў.

Yakkie — Kill The Cop Inside Your Head
З самага пачатку альбома становіцца зусім зразумела, што Yakkie — гэта гурт, у якім гарыць люты панк-рок агонь, народжаны з актывізму, гневу і салідарнасці. «Паліцыянт у тваёй галаве пераканае цябе, перш чым ты паспееш адчуць усю сваю моц. Ён хоча, каб твой адчай застыў у паразе, каб ты здаўся перад фашызмам і сказаў сабе, што нічога не мог зрабіць, каб гэта спыніць. Калі ты не заб’еш паліцыянта ў сваёй галаве, ты станеш ім». Нягледзячы на тое, што альбом Kill The Cop Inside Your Head лёгка спалучае ў сабе элементы альтэрнатыўнага року 90-х і гранжу, ён застаецца беспамылкова панкаўскім.

Gods of Gaia — Escape the Wonderland
Gods of Gaia складаецца з ананімнага калектыву музыкаў з усяго свету, якія ствараюць змрочны, цяжкі і агрэсіўны сімфанічны метал. Іх другі альбом Escape the Wonderland уяўляе сабой зборнік дэт-металічных песень са мноствам аркестравых аранжыровак, якія дадаюць драматызму. Нараўне з зруйнавальнымі рыфамі і громападобнымі бласт-бітамі, вы пачуеце харавыя спевы, фрагменты фартэпіяна і мноства кінематаграфічных сімфанічных элементаў.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Sleaford Mods — The Demise Of Planet X
Heterosexual Violence – Some People Have Too Much To Say
Ghostwoman — Welcome To The Civilized World