Плётма плесці

Belarus Beaver — Grind af den Brune Bäfver
Не люблю шведскі метал, але назва гурта, якая назва…. Я не мог прайсці міма назвы. Belarus Beaver — шведскі музычны гурт, які грае ў жанрах death metal і grindcore (самаабвешчаны стыль — beavergrind). Усе песні і тэмы творчасці прысвечаны бабрам. І, пэўна, я мяркую, хоць и не перакладаў, канкрэтна беларускім бабрам. Альбом па-майстэрску спалучае рытмічныя выбухі з індустрыяльнымі элементамі, ён дзіка брутальны і проста вясёлы, як нашы родныя бабры.

Placebo — Re:Created
Альбом не нейкая пагаршаная пераробка, а рэдкае пераасэнсаванне, якое не пераўзыходзіць арыгінал, не дапаўняе, не пашырае, не ўляе на яго. Нашто гэта рабіць, я не ведаю. А Вы? Наогул выпадак Placebo дзіўны, бо вечна маладымі быць не ўдалося, але і быццам не планавалася. А настальгічныя эмоцыі ў 40-гадовых фанатаў таксама не ўзрушыліся. Каб умець спалучаць юнацкі запал з мудрасцю сталага веку, патрэбныя музыкі вызначанага ўзроўня, амаль узроўня генія. Карацей час на пенсію гурту, а Молка няхай перафарматуецца (і лепш спявае пад гітару пра пяцігадовы лёс кагосьці іншага, разумееце, пра што я?), калі захоча. Хаця калісьці я Placebo слухаў і не думаў, што так скажу. Але калі не цягнеш, не мучай азадак.

Orathania — Гомін Волі
Я пра фольк-метал магу сказаць наступнае: у выніку неўсвядомленага збегу абставінаў, адна з рэчаў, якія мне больш за ўсё падабаюцца ў фолк-метале, гэта тое, што мне не падабаецца 80% фолк металу. Але Orathania ўвайшлі ў 39 пакінутых адсоткаў. Галоўнае на мове ўвайшлі. Украінскі музычны гурт, які грае ў жанрах фолк-метал і паганскі блэк-метал спецыялізуецца на агрэсіўнасці, спалучаючы з металам традыцыйную нацыянальную народную музыку, якую здабываюць такія інструменты як бандура, катрынка і дрымба. Але насамрэч, слухаючы гэты альбом, усё роўна, на якой мове вы размаўляеце — вы можаце адчуць годнасць і гонар у кожным акордзе і ў кожным радку ўсіх дзесяці трэкаў.

Weezer — (Gold Album)
«Залаты альбом» — гэта самае блізкае да класічнага гучання Weezer за доўгі час. Калі гурт вам па душы, то гэта прывітанне з мінулага, якое магло б стаць свайго роду перазагрузкай і падштурхнуць да стварэння новых запісаў, такіх жа мінімалістычных, не брутальных і сапраўдных для небасхілу поп-музыкі. Нават калі гэтага не адбудзецца, вярнуліся, ну і добра.

Necrogore — Ectoplasmic Rape Torture
Не ведаю, што адбудзецца з нашымі дарагімі чытачамі па ўсім свеце, калі яны перакладуць назву. «Згвалтаванне з ужываннем эктаплазмы» — Госпадзі, дабраславі гэтую брыдоту! Музыка больш нагадвае раскрыццё эмоцый, чым цэласную думку. У той час як традыцыйны метал вяртаецца пад прычыненнем іншых формаў, нельга адмаўляць, што большасць гэтых трэкаў адрозніваюцца некаторай аднастайнасцю. Занадта спакойна і ціхамірна, просты, надзейны, магутны слэм-дэт без лішніх вынаходстваў і мазгоў. Ён тупы як корак. Гурт знайшоў сваю нішу і ўпэўнена рухаўся да заходу. А магчыма, калектыў хоча, каб яго ўспрымалі больш сур’ёзна, успрымалі, як мастака, які працуе ў жанры ненадакучлівай фатаграфіі, які робіць здымкі гвалту. Адсылкі да самых жудасных зверстваў — звычайная справа ў метале, але італьянскі гурт Necrogore выпусціў дэбютны студыйны альбом, які можна слухаць, нават калі вы не фанат брутальнага дэт-метала або слэму — вось што мяне сапраўды ўразіла.

Sam Smith — Hazel Eyes
Ужо ствараецца ўражанне, што Сміт хоча, каб яго ўспрымалі больш салідна, чым яго вобраз. Хоць, на першы погляд, некаторыя песні здаецца зліваюцца разам з-за стрыманага гучання, пры больш уважлівым разглядзе становіцца зразумела, што так і ёсць.

Voidthrone — Dreaming Rat
Вар’яцкі дысанансны экстрэмальны метал, хаця гурт вельмі таленавіты, а вокладка цудоўная, музыка мяне не зусім уразіла. На некаторых плытках гучнасць трэба выкруціць да ўпора направа, а на некаторых налева. Структура песень настолькі друзлая, што ніколі не бывае па-сапраўднаму здавальняючага развіцця ці кульмінацыі, і толькі нешматлікія рыфы запамінаюцца надоўга. Скажэнне гуку, мудрагелістую серыю лютых вывяржэнняў, якія перамяжоўваюцца трывожнымі момантамі задуменнага рэзанансу — можна перажыць. Гэта атрымаецца таму, што нават прыгажосці, у рамках якой больш змрочныя адценні, ствараючы сапраўды перакручаную сумесь, напоўненую пампезнасцю, павеюць не злавеснай атмасферай, а празмернай тэатральнасцю. Ці мусіць гурт працягваць рабіць тое ж самае ці паспрабаваць нешта новае? У дадзеным выпадку любы варыянт падыдзе.

Neil Young And The Chrome Hearts — Second Song
Нягледзячы на тое, што месцамі альбом, несумненна, некалькі рыпучы, Second Song не гучыць як апошні паклон старэйшыны. Плытка гучыць як Ніл Янг, які робіць тое, што ён рабіў заўсёды: слухае, разважае, адчувае і знаходзіць новыя спробы выказаць гэта ў песнях. Сюіта абстракцыі і іскрыстасці, аб’яднаных нястомнай музычнасцю, напоўненая запамінальнымі, ненадакучлівым і стомленым вакалам, які выклікае спачуванне.

The Noctambulant — Revival
А вы ведалі, што блэк-метал можа быць вясёлым? The Noctambulant з Паўднёвай Фларыды так лічаць. Гурт сцвярджае, што спецыялізуецца на змрочным, атмасферным гучанні, якое адсылае да самых паўночных дагматаў, але пры гэтым не ігнаруе магутныя хукі. Хоць на сваім трэцім EP, Revival яны змешваюць блэк-метал, рокабілі і паўднёвую готыку, ствараючы магутную сумесь, якая ператварае блэк-метал у нешта больш даступнае, але не занадта простае для ўспрымання. Гэта хутчэй сплаў ці зліццё, чым імітацыя ці перайманне. Разглядайце іронію як эфектыўную стратэгію пераадолення ўзрушэнняў, паколькі яна стварае неабходную дыстанцыю ад нашай маральнай недасканаласці, якая дазваляе падтрымліваць практычную абачлівасць і захоўваць добрае псіхічнае здароўе. Цяпер, калі наш пісьменнік узяў незаўважны перапынак, ён можа атрымліваць асалоду ад раскошша скардзіцца. Некаторыя альбомы ветліва грукаюць у дзверы… А тут EP зносіць іх з завес, справа даходзіць да прагрэсу і спроб неартадаксальнасці. Калі формула цалкам бачная, зачараванне, як правіла, знікае разам з ёй. Тут я пачуў шмат кампаненттаў, але не магу звесці вынік да іх сумы. У жанры, гэтак адчыненым для эксперыментаў і адважных паваротаў, Revival мог бы стаць сапраўдным хітом сёлета, поўным неверагоднай музыкі. Фінал — кавер на песню Nick Cave & The Bad Seeds — Red Right Hand, здаецца лепшым увасабленнем місіі The Noctambulant.

Luke Haines — Izzy Wizzy Let’s Get Busy
Як заўсёды, Хэйнс выклікае адначасова і прыхільнасць, і здзіўленне ў аднолькава захопленай дозе. У цэнтры ўвагі новага сольнага альбома Люка — брытанскае дзіцячае тэлебачанне 1960-х і 70-х гадоў, ён узнаўляе эпоху своеасаблівай аналагавай цікаўнасці ў надзвычай выразных, захапляльных маментальных скетчах-песнях. Змрочна-камічная, якая мяжуе са здзекам, а месцамі і вар’яцкая творчасць, верагодна, лепш за ўсё падыдзе тым прыхільнікам, што ўжо знаёмыя з аўтарам і любяць яго.

Rorcal — Mahre
Кожную ноч сны становяцца цямнейшымі, павольна разгортваючыся ў бясконцы кашмар, жах, які паглынае душы сновіцаў. Пераступіць парог няпроста. Дзверы не адчыняюцца звонку — і нешта вядзе нікуды. Сны — гэта хвароба, якая перадаецца ад спячага да спячага, якая набірае моц, пакуль цалкам не паглыне апошнюю ахвяру. Затрымаўшыся ў абсурдным замкнёным крузе, розум губляе арыентацыю, ён больш не ўпэўнены, ці пакінуў берагі рэальнасці ці проста сплыў ва ўтоенае царства: разбураны сусвет, які пераследуецца старажытнай пагрозай. Сны — гэта ліпкае, смалападобнае рэчыва. Цені становяцца месяцамі. Месяца становяцца дэманамі. Распад разгортваецца ў лабірынт. Сны цярпліва чакаюць, сны могуць забіць. І ўвесь свет сноў паўстае перад намі як нешта, што адчуваецца трывожным чынам. Мы засынаем і адключаемся ад рэальнага свету, але гэтае палягчэнне не прыносіць спакою. Душы зліваюцца, заражаюць і апаганьваюць адна адну. Сны насяляюць нас сярод чагосьці жудаснага, выяў нашых каханых ці месцаў, дзе мы пачуваліся ў бяспецы, але настальгія, як і сон — гэта вірус, для якога кожны з нас становіцца інкубатарам.Усведамленне гэтага не прапануе выратаванні — ужо занадта позна. Гэтыя месцы і фантазіі — усяго толькі маскі для непазбежнай хваробы, нейкай цемры, якая хаваецца за імі. Пачуцці прытупляюцца, усё раствараецца ў попельных танах, нават смурод раскладання пачынае рассейвацца. Сон небяспечны. Заражэнне адбываецца хутка, але цярпліва. Тое, што называецца раніцай — усяго толькі ноч, якая падаўжае сябе. З бледных люстэркаў зноў паднімаецца сон, нават пры яркім дзённым святле. Дні, якія яшчэ не пачаліся, ужо бурацца. І неўзабаве ўсё сыходзіцца ў ночы. Жадаеце паслухаць альбом пра вышэйапісанае? Калі не — то вам проста варта спрабаваць паглыбіцца ў складаную музыку. Rorcal — гурт недаацэны, але вумее лепш шматлікіх калег перадаваць гукавую цемру. Яны стваралі для кожнага свайго рэлізу нешта новае: манументальны пост-метал (Myrra), задушлівы сладж (Heliogabalus), агністы грайнд (Világvége), дрыготкі блэк-метал (Creon) і размашысты індустрыяльны дрон (Muladona). Аднак швейцарскі калектыў захаваў гэты цень у сабе, ператвараючы кожную новую ітэрацыю ў чарговае бачанне пустаты. У альбоме Silence 2024 года мы слухалі больш лаканічны падыход: блэк аснова, дапоўненая дронам і сладжам — жудасны падыход да хардкору. Альбом Mahre ствараўся тры гады, у ім дрон і хардкор змякчаюцца на карысць рытуальнага дума і пост-метала, уяўляючы сабой гукавое даследаванне сноў як хваробы. Калі вы любіце напоі, якія выклікаюць пачуццё трывогі, то Rorcal стане для вас сапраўднай казкай.

Godflesh — Decay
Калі вам падабаецца змрочны індастрыял-метал, вам сапраўды не трэба тлумачыць, наколькі важныя Godflesh для гэтай сцэны. І, верагодна, вам не трэба казаць, што яны па-ранейшаму на вышыні, робячы ўпор на цяжкі індустрыяльны сладж, гітарны шум, статычныя тэкстуры, гіпнатычныя паўтаральныя рыф і змрочны эмбіент. Вакаліст Justin K. Broadrick адышоў ад класічнага вантробнага рыкання і агрэсіўных крыкаў, на змену ім прыйшлі прыглушаныя шэпты, хрыпы, меланхалічны чысты вакал і распеўныя інтанацыі.

Finsmoonth — Chrysalis of Astral Tears
Блэк-метал і пост-метал часта спалучаюцца, але мне здаецца, што блэк-метал радзей
аб’ядноўваецца з мякчэйшым сваяком пост-метала — пост-рокам. Finsmoonth быў заснаваны ў 2020 годзе ў Джакарце, як меладычны блэк-метал калектыў. Музычны стыль гурта характарызуецца арганічнай, гарманічнай атмасферай і духоўнай інтэнсіўнасцю, якая сыходзіць каранямі ў элементы блэк-метала і пост-рока. Інданезійскі гурт дэманструе майстар-клас па меланхалічным атмасферным блэк-метале з кранальнымі ўступамі. Вар’яцкія трэмола запаўняюць кароткія прамежкі часу разам з маніякальнымі бласт-бітамі і грубіянскімі, смяротнымі рыкамі, выдатна спалучаючы меланхалічныя чыстыя пасажы з разбуральна цяжкім брэйкдаўнамі. Увесь час балансуючы на грані надзеі і роспачы, святла і цемры, нават дабра і злы, альбом зацягвае вас настолькі, што вы забываеце аб навакольным свеце, слухаючы яго. Чаргаванне напружаных, поўных нянавісці і гневу фрагментаў з павальнейшымі і пранізлівымі, мабыць, лепш за ўсё характарызуе матэрыял. У ім прысутнічаюць усе неабходныя элементы блэк-метала, але іншыя складнікі значна ўзбагачаюць Chrysalis of Astral Tears. Асабліва марудныя, чыстыя пласты, якія стварае гэты гурт, проста цудоўныя. Нават сярод усяго гэтага вар’яцтва вы можаце адразу ж вылучыць іх і лёгка ўсталяваць з імі сувязь. Гэта быў вельмі добра зроблены альбом.

Joy Division — Eternal (Live)
Праслухоўванне шматгадзінных запісаў Eternal можа стаць сапраўдным выпрабаваннем, бо гэта хутчэй энцыклапедыя канцэртных выступаў Joy Division, чым паўнавартасны альбом. Бокс-сэт з 16 дыскаў (14 CD/2 DVD) уключае жывыя запісы, зробленыя ў перыяд з сакавіка 1979 па кастрычнік 1980 гады, а таксама 16-старонкавы буклет — рэліз відавочна арыентаваны на адданых прыхільнікаў і залішні для ўсіх астатніх.

Krallice — Scour Order
Калі вы фанат гэтага свайго роду супергурта з Нью-Ёрка — вам сюды. Калі не – засцерагу, гучанне можа здавацца знаёмым, але кампазіцыі настолькі меладычна заблытаныя, што вы ніколі не зможаце адрозніць іх стыль ад чагосьці, што чулі раней. На жаль, Scour Order значна саступае лепшым працам гурта ў сучасную ці класічную эпоху, пры гэтым у ім дастаткова недахопаў, каб пераканаць тых, хто і так не любіць гурт, любіць яго яшчэ менш. А вокладка — супер, пагодзіцеся?

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Cypress Hill — Dios Bendiga
Charli xcx — Music, Fashion, Film
The Rolling Stones — Foreign Tongues