Wrigley’s Spearmint, Doublemint і Juicy Fruit

Florence + the Machine — Everybody Scream
Мне ніколі не падабалася Флорэнс і нават прысутнасць на лайвах не дапамагла. Так, справа густу. У новым альбоме трэкі перагружаныя і бязладныя, паколькі тэатральная какафанія хавае задуму і сэнс, хутчэй стамляючы, чым інтрыгуючы. Але ў цэлым глыбіня і фактура лепшыя, чым у цяперашніх гіпертрафаваных поп-музыкаў. Іншае пытанне ці хацела аўтарка такога выніку?

Bastard Cröss — Crossripper
Ацэнка рэцэнзента гэта тавар, які вельмі каштоўны ў нашу лічбавую эпоху, калі пад рукой больш музыкі, чым калі-небудзь у гісторыі. Добрая рэкамендацыя наконт таго, якая музыка заслугоўвае вашай увагі, а ў некаторых выпадках і сумленна заробленых грошай, стала як каштоўны метал. Ён гучыць як даўно страчаны неандэртальскі, трэш касетны альбом 1985 года, які б, верагодна, у тыя гады вы паслухалі б і без Калчанога. Bastard Cröss не бліскае наватарствам, але бязлітасны, быццам затаіў крыўду на вашы барабанныя перапонкі. Усё ў Crossripper крынічыць настальгію па спід-блэку, д’ябальскаму металу: шалёныя тэмпы, вострыя як сам д’ябал, а я прасіў менавіта такія рыфы, хрыплы вакал і мізантрапічныя тэксты: ад дэманаў да пярэваратняў і некалькіх безгаловых істот. Вельмі ўдала, што альбом выйшаў на Хэлоўін. Але не хвалюйцеся, Crossripper падыдзе для любога сезона, так што атрымлівайце асалоду, калі захочаце. Ад прымітыўнай, але ідэальна прамаляванай вокладкі да дзёрзкай эстэтыкі і адпаведна сырога прадакшэну ў стылі той эпохі — усё падабаецца.

Rosalía — Lux
Альбом Lux пабудаваны на магутных хвалях струнных, духавых, хору, громападобных літаўрах, званочках і рытмах фламенка. Пласцінка не пазбаўлена драматызму і ўвесь час замірае на месцы.

Despised Icon – Shadow Work
Альбом не такі круты, як яго вокладка, але ўсё ж, Despised Icon даўно прызнаныя архітэктарамі дэткора Канады. Сінкапіраваныя слэмы першай паловы альбома раскрываюць суровую, тэхнічную лютасць, але ў другой палове ўвесь патэнцыял Shadow Work прыносіцца ў ахвяру з-за празмернага ўпора на шаблонныя, прадказальныя хардкор-гімны.

Not For Radio — Melt
Лепшыя трэкі адсылаюць да эпохі трып-хопа 90-х Portishead і Massive Attack, а таксама сумежных гуртоў таго часу, у некаторых прысутнічае драйвавы, высокачашчынны электрычны бас. У астатнім, сумленная і непрыкрытая выдатная далікатнасць, гэта значыць мяккасць музычнай сутнасці з больш інтымным, інтраспектыўным і шукаючым, а таксама яшчэ больш летуценна атмасферным вайбам.

Valletta — Bitter Lucid Truth
Блэк-н-рольны гурт з Паўночнай Караліны, музыка з хутка падабраным рыфам і багаццем цяжкіх басоў, чапляе і лёгка паддаецца груву, хоць вакал жудасны. Вось такі тут стыль.

Daniel Avery — Tremor
Эверы стварае ўнікальную форму электронікі і рока, прасякнутага скажэннямі, дзеянне ўсяго гэтага бярэ нават нешта з эмбіента і дазваляе глыбінным эмоцыям выйсці на паверхню. Хаця нічога лепшага за The Horrors — Monica Gems (Daniel Avery Remix) ён пакуль што не стварыў.

The Devil’s Trade — Nincs Szennyezetlen Szép
Больш за ўсё шаную ў гэтым альбоме глыбокую змрочнасць і напругу, якія праймаюць кожную песню. Яны ледзь прыкметныя, не бачныя, але яны працуюць.

Witch Fever — Fevereaten
Witch Fever — на мой погляд, гурт з вялізным патэнцыялам, які ён не раскрые, працягваючы нястомна імкнуцца да тэкстурных і гукавых тонкасцяў. Ім трэба быць грубей, крыху больш кінематаграфічнай атмасферы таксама не пашкодзіць, трэба хутчэй ісці ў панк.

Nihili Locus — Nihil Morte Certium
Праца над Nihil Morte Certium доўжылася 24 гады. Альбом дакументуе гісторыю Nihili Locus, а таксама эпохі экстрэмальнага металу, часткай якой яны не толькі былі, але і ўнеслі свой уклад у фармаванне. Зборнік уключае рэдкія міні-альбомы і дэма-запісы, цалкам рэмастэрынгаваныя, падобныя рэчы ў асноўным прызначаны для даўніх прыхільнікаў і калекцыянераў, якія часта і ёсць адна і тая ж групка людзей.

Anna von Hausswolff — Iconoclasts
Iconoclasts — гэта практычна поўная супрацьлегласць усім папярэднім працам Ганны. У дзіўным, унікальным, экспансіўным, гарачым і эксперыментальным поглядзе на поп-музыку ёсць гіпнатычныя і вынаходлівыя мелодыі поўныя слыхавой непераноснасці. Альбом таксама ўключае ў сябе гасцявы ўдзел Этэль Кейн і Ігі Попа.

Fauna — Ochre & Ash
Асноўная структура альбома — каскадны эмбіент-блэк-метал — інтэрлюдыя, за якой ідзе песня, паўтор і паўтор х3. Интерлюдыі вельмі эмбіентныя і кароткія, у адрозненне ад песень, якія ўяўляюць сабой сумесь атмасфернага і больш традыцыйнага блэк-метала, дапоўненую вакалам і дысаніруючымі рыфамі.

The Charlatans UK — We Are Love
Гэты 14-ы альбом — не столькі ўз’яднанне, колькі звыклы бізнэс. Ён прытрымліваецца таго ж прынцыпу, што і большасць іх папярэдніх прац. Яны ўсё яшчэ здольныя здзіўляць ноткамі арганнай псіхадэлікі, трывожнымі памерамі і салодкай акустычнай мелодыяй, але не хапае падбадзёрлівага напору.

Caesarean — Wretched Decrepitude
Як у сонечнай Філадэльфіі можа нараджацца такое? Брутальны грукат, часам падмацаваны бластбітамі, гітарныя рыфы караюць і падтрымліваюцца магутнымі басовымі лініямі, вакал прадстаўлены толькі глыбокім гроўлам. Як у сонечнай Філадэльфіі можа нараджацца такое? Як?

Makaya McCraven — Off The Record
Двухдыскавы рэліз джазавай бубначкі з Чыкага Макаі МакКрэйвен аб’ядноўвае чатыры міні-альбомы — Techno Logic, The People’s Mixtape, Hidden Out! і PopUp Shop — з запісамі жывых імправізацый. Хаця кожны з гэтых міні-альбомаў па якасці самастойны, яны ствараюць рытмічную оргію, хіп-хоп і джаз, структуру і свабоду, якая з’яўляецца дзіка музычнай.

Grave Hex — Vermian Death
Vermian Death з пекла ці з заду — гэта змрочнае спалучэнне разбуральных гітарных рыфаў, цяжкіх басовых ліній і рыканні, які даносяцца прама з пекла ці з таго, што на вокладцы.

Jeff Tobias — One Hundredfold Now In This Age
Ураўнаважваючы мудрагелістыя інстынкты камернага попа з настойлівымі кропкавымі ўкрапінамі электронікі, дакладнымі рок-фрагментамі, рамантычнымі наплывамі шчыпковых і смычковых струнных, змякчэлымі пост-панкаўскімі рытмамі, Джэф Тобіас атрымлівае нешта накшталт індзітронікі. Тыя, хто звыклы да агрэсіўнага, палітычна зараджанага джаз-року бруклінскага гурта Sunwatchers, могуць быць ашаломленыя гэтым другім сольным выступам іх саксафаніста.

Ellende — Zerfall
Гэта блэк-метал поўны эмоцый, агрэсіі і лютасьці, але і суму, шкадавання, роспачы. У альбоме ёсць дзіўнае зачараванне і нават часам надзея. Гэты магутны, эмацыйна зараджаны ўсплёск энергіі — цікаўнасць да таго, што існуе па за межамі ценяў. Слухач лунае паміж глыбокай павагай і смуткам, нібы стаіць на краі быцця, узіраючыся ў бясконцую цемру і ўсведамляючы, што нават пустата валодае сваёй страшнай прыгажосцю. Гэта запрашэнне знаходзіцца ў змроку і ўсё ж захапляцца яго неабсяжнай, неспасціжнай глыбінёй.

Claire Rousay — a little death
Для лепшага эфекту слухайце ў слухаўках у цёмным пакоі, калі ўсе спяць. Вы атрымаеце сапраўднае задавальненне ад скрыпкі, кларнета, стыл-гітары і фартэпіяна. Ноткі авангарднай меланхоліі і суму суседнічаюць з кранальнымі эмбіентнымі матывамі і чароўнымі мелодыямі з непераадольным цяжарам эмоцый.

Tempestuous Fall — Descent of Mortals Past
Tempestuous Fall — гэта death/doom-праект. Альбом складаецца з шасці песень пра шэсць смяротных ці паўсмяротных персанажаў: Тэсей, Псіхей, Геракл, Уліс, Арфей і Эней, натхнёны класічнымі міфалагічнымі паданнямі пра катабазіс і анабазіс. Элементы дум-метала і дэт-метала спалучаюцца з меладычнасцю, ствараючы рэцэпт, які было так лёгка слухаць.

Tortoise — Touch
Хоць ранні перыяд творчасці гурта па-ранейшаму поўны самых запамінальных момантаў, Touch з’яўляецца выдатным і эмацыйна шчырым дадаткам да каталога. Большасць гэтых інструментальных кампазіцый маюць моцны ціск, прычым у самых розных сэнсах. Не проста група ветэранаў, якая ўз’ядналася пасля амаль дзесяцігадовага перапынку, а гурт зноў пацвярджае пост-рок ідэалы, якія натхнялі іх першапачаткова.

Vacua — Mater
Vacua падымаецца з глыбінь андэграўнду, паганства і эзатэрыкі Рыма са сваім дэбютным альбомам Mater. Сем блэк-металічных трэкаў характарызуюцца адначасова меладычным і агрэсіўным стылем, запамінальнымі прыпевамі і няўмольным тэмпам.

Pino Palladino And Blake Mills — That Wasn’t A Dream
Амбіцыйныя танальныя, фактурныя і гарманічныя палітры па-майстэрску пераплецены ў серыю акустычна складаных кампазіцый, якія адлюстроўваюць бясконцыя магчымасці джаза XXI стагоддзя ў імправізацыі, эстэтычнай інтэграцыі і прадзюсіраванні. Кожны тэкставы ўрывак — гэта інструкцыя па ўспрыманні нелінейнага часу.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Taylor Swift — The Life Of A Showgirl
Andrus Kapela – Car Vuzyny
Brian Eno & Beatie Wolfe — Liminal