Баўбатлівая скрыня

Harry Styles — Kiss All the Time. Disco, Occasionally
Стайлз нешта ад нас хавае, так, музыка даволі прыемная, але няма хітоў. Спявак, ротам і рытмам кожны раз падрывае сам сябе, выкарыстоўваючы прыёмы, узятыя проста з арсенала стадыённай поп-музыкі. У выніку атрымалася калекцыя бясплодных, змрочных песень, якія спрабуюць перадаць неверагодныя эмоцыі, але ў выніку баяцца па-сапраўднаму ў іх паглыбіцца. Стайлзу патрэбныя маштабныя песні, таму што ён проста не такі цікавы ў спробах эфектна ўпрыгожыць трэкі рэзкім, грубіянскім сінтэзатарам ці бразгатлівай драм-машынай. Гэта альбом, з якім вам не захочацца правесці шмат часу, да таго ж, некаторыя кампазіцыі ў сярэдзіне зліваюцца ў адно цэлае.

Borrower — Killerdemons
На кожны гурт, які выпусціў альбом, прыходзіцца незлічонае мноства іншых, якія гэтага так і не зрабілі. Створаны ў 1993 годзе, Borrower выпусціла тры дэма-запісы ў 90-х, чацвёртую ў 2005 годзе, а затым знік. Гісторыя пра смяротных чалавекападобных дэманаў, расказана праз музыку, якая адсылае да некаторых легенд спід-метала 80-х і 90-х гадоў. Borrower заяўляюць, што іх галоўнымі крыніцамі натхнення з’яўляюцца Motörhead, Judas Priest і Dio, і яны пішуць лаканічныя, рыфавыя кампазіцыі ў іх гонар. Аднак гітары гучаць значна больш магутна, чым у іх куміраў.

Tinariwen — Hoggar
Зачаравальныя матывы пустыннага блюзу Tinariwen зрабілі іх бяспройгрышным варыянтам для адданых прыхільнікаў сусветнай музыкі. На дзясятым альбоме Hoggar яны вяртаюцца да вытокаў, але здзіўляюць абноўленай цеплынёй, інтымнасцю і вострым палітычным падтэкстам. Карані творчасці сыходзяць у традыцыйную культуру туарэгаў, можна выцягнуць іх з пустыні, але пустыню з іх не выцягнеш. У часта нясталай і апантанай модай музычнай індустрыі гэтая сумленнасць — бясцэнная якасць.

Monstrosity — Screams from Beneath the Surface
Трэш-дэт-метал гук прысутнічае, але з накладаннямі эпічнага меладычнага дэт-метала і дума, якія дадаюць глыбіні іх працоўнаму, бесшабашнаму гучанню, а галоўнае і дзіўнае — ёсць абаянне. У крайніх выпадках абаянне можа фундаментальна змяніць маё ўспрыманне, ператвараючы сумныя, ненадзейныя ці нават адкрыта праблематычныя рэчы ў нешта, што годнае абароны ці нават кахання. Паслухайце гэты гімн для ўсіх, хто азлоблены на свет, рэлігію і, верагодна, сваіх бацькоў. Гурт Monstrosity з’яўляецца культавым у свеце дэт-метала ўжо больш за 30 гадоў. Яны былі часткай вялікага фларыдскага буму дэт-метала канца 80-х — пачатку 90-х, але заўсёды заставаліся ў цені такіх гуртоў, як Death і Morbid Angel.

Lucy Kruger And The Lost Boys — Pale Bloom
Люсі Кругер і Lost Boys дораць нам клінічнае і праніклівае разважанне аб тым, што хаваецца за дзіцячымі казкамі — рэаліі наступнага дарослага жыцця. У нашы нявінныя гады гэтае міннае поле антыўтапічных кашмараў, замаскіравана пад бяскрыўдныя прытчы. На альбоме атмасфера лёгкага жаху і нервовай напругі ствараецца дзякуючы ідэальна выверанаму амаль гутарковаму і ўладнаму голасу, ён абапіраецца на паэзію, а мінорная гітара праразае ўсю прастору, перш чым пачынаецца цудоўна меладычная сярэдняя частка песень. У ёй самасвядомасць, постмадэрнізм і крык, поўны непрыстойнасці, шумны, а затым ціхі, у ёй гітары то ўрываюцца, то павольна ўступаюць у гульню, а затым знікаюць, як дзіця, якое выглядае з-за кута. Гэта гіпнатычная і апавядальная музыка заўсёды ў правільнай ноце, у дакладным мазку пэндзля, эфектыўная як метафара і алюзія.

Lamb of God — Into Oblivion
Нячаста камерцыйна паспяховыя гурты вяртаюцца да сваіх вытокаў, пераадольваючы перыяды прагрэсіўных эксперыментаў. Працуючы ў музычнай прасторы, вольнай ад абмежаванняў, якія накладаюцца пэўнымі планамі ці трэндамі, Lamb of God зараз пішуць песні толькі для сябе. Не ўсё ў Into Oblivion атрымалася ўдала – па-першае, банальная вокладка і новы лагатып не асабліва ўражваюць, і, хоць гэта і не так жудасна, як прасякнутая рэверберацыяй басавая партыя Джона Кэмпбэла.

Puscifer — Normal Isn’t
На гэты раз тут менш эпічнага перагрузу і больш мінімалістычнага гучання, суцэльная калекцыя электра-гатычных кампазіцый, якая глыбей і змрочней звычайнага Puscifer. Дрыгаюцца драм-машыны і рэдкія, дысанансныя гітары ствараюць звяз паміж эфемернасцю і рэальнасцю.

Hällas — Panorama
Шведскі рэтра-псіхадэлічны прог-рок-гурт Hällas вярнуўся на сцэну з альбомам Panorama. Калі вы прагнеце музыкі ў стылі Uriah Heap, прапушчанай праз новую хвалю брытанскага хэві-метала, у Hällas ёсць для вас тое, што трэба, і на працягу ўсяго альбома Panorama яны абвальваюць на слухача паток старажытнага, насычанага прагрэсіўнага року. Вытанчаныя гітарныя імправізацыі пераклікаюцца з лішкам клавішных, і ўсё гэта абгорнутае ў багатае, арыентаванае на 70-е гучанне, якое здаецца парталам у мінулае.

Cootie Catcher — Something We All Got
Альбом Something We All Got даволі прыемны для праслухоўвання, і справа не толькі ў індытронік-эксцэнтрыках. Дзякуючы накладзеным адна на адну вакальным партыям і пачуццям, якія перасякаюцца, Cootie Catcher дэманструюць, як можа гучаць сапраўднае адчуванне агульнасці. Чапляюць мелодыі і нечаканыя павароты на альбоме досыць моцныя, каб падвяргаць самааналізу дух часцяком уразлівага гучання. Ён быў удасканалены і здабыў новае жыццё, пры гэтым, мудрагелістая практыка гурта, якая заключаецца ў выкарыстанні самых розных тэмбраў і эфектаў, а таксама некаторая няўпэўненасць у іх выканальніцкім стылі, па-ранейшаму з задавальненнем прысутнічаюць і вельмі цікавыя.

Starbenders — The Beast Goes On
Вакалістка і аўтар песень Кімі Шэлтар — гэта дзіця кахання Джоні Тандэрса (New York Dolls і Heartbreakers) і Джоан Джэт. Пэўна альбом вяртае мяне ў 1980-я, калі падобная музыка гучала паўсюль. Starbenders — гэта ўвасабленне глэм-рок-н-рольнай мары c магутным сінтэзатарным рытмам.

The Messthetics and James Brandon Lewis — Deface the Currency
Альбом Deface the Currency не спадабаецца тым, хто аддае перавагу строгаму азначэнню музычных жанраў, і палюбіцца тым, хто валодае больш смелым мысленнем і імкнецца да новых адкрыццяў. Гэта цудоўна насычаная і шумная музыка, у якой авангардны фанк, выбухны джаз, вольная імправізацыя, псіхадэлія і пост-панк хаос зліваюцца ў галюцынатарнай радасці. Бясстрашны і неардынарны фьюжн у роўнай ступені дэманструе моц і інтэлект яго стваральнікаў.

Heiden — Cma
Heiden прадстаўляюць самы змрочны раздзел сваёй творчасці на сённяшні дзень. Шматслаёвая, цёмная матэрыя, нібы попел ад згарэлых дамоў, паглынутых белымі Карпацкай гарамі. Калі вам не абавязкова, каб песні мелі для вас сэнс, але пры гэтым трэба, каб яны былі напоўнены як мага больш вялікай колькасцю шуму і гукаў якія адцягваюць увагу, вам варта паслухаць. Яны ўмеюць граць павольна, але пры гэтым вельмі цяжка, выкарыстоўваючы даволі нізкае гучанне, што надае музыцы пагрозлівае і злавеснае адценне. Гэта, безумоўна, нестандартны блэк-метал, які ў поўнай меры выкарыстоўвае пашыраныя межы жанру, якія з’явіліся ў апошні час. Многія традыцыйныя ці нават чаканыя элементы прысутнічаюць для прыхільнікаў, але ёсць таксама жудаснаватыя ноткі, незвычайныя паслядоўнасці акордаў і шмат напругі. Сапраўды, стварэнне гэтага трывожнага адчування, быццам вострая сякера заціснута за вашай патыліцай — адна з лепшых іх фішак.

Morrissey — Make-up is a Lie
Мы чакалі чагосьці бяскрыўднага і нічым не характэрнага, але атрымалася ўсё значна горш. Не слухайце гэты перажытак любоўных лістоў самому сабе пра неўроз, роспач і параною, яны застаюцца яго прадказальна раздражняльнымі стыхіямі ў гэтым адкрыта жудасным альбоме.

Midryasi’s Kult — Italian Dark Sound
Midryasi’s Kult сапраўды родам з Італіі і сапраўды змешваюць розныя паджанры металу, ствараючы сваё ўнікальнае гучанне. Мабыць, больш за ўсё мяне ў гэтым альбоме непакоіць не якасць напісання песень ці майстэрства музыкаў, а хутчэй чарада меланхалічных кампазіцый. Гэта перашкаджае альбому па-сапраўднаму раскрыцца. Іх музыка — гэта ў асноўным сумесь хэві-метала, дума і готыкі. Чысты вакал з драматычнымі інтанацыямі, сярэдні тэмп без бласт-бітаў, крышталёва чыстыя сола, добра прадуманыя рыфы, а таксама сінтэзатарныя ўстаўкі. Тэматычна гэта ў асноўным дум-арыентаваная музыка, у тым ліку некалькі дасылак да італьянскай метал-сцэны.

KMRU — Kin
У параўнанні з іншымі альбомамі Kmru, Kin нечакана гучыць рэзка, але пры гэтым здаецца такім жа натуральным і прыхільным. Стварае ўражанне ўсёпаглынальнай паўнаты, жыццёвай моцы, захаванай у буянстве ледзь кантраляваных хвалевых формаў электронікі і эмбіента. Гукі, якім аўтар аддае перавагу самі па сабе ўражваюць, але разам яны ствараюць неверагодна шырокую прастору, дазваляючы на імгненне зазірнуць у здольнасць кампазітара працаваць у рамках абмежаванняў, дзе манатонны дроўн павольна развіваецца.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

U2 — EP DAYS OF ASH
Megadeth — Megadeth
Thomas Raggi — Masquerade