Троххордавыя догмы

M83 — I Wrote You a Letter
Саманосная настальгія, якая пранізвае альбом I Wrote You A Letter, трывала ўтрымлівае яго ў рамках стылю амаль усіх іншых запісаў M83. Гэта не зусім пераканаўчая і неадназначная праца. Няма месца для прагрэсу.

A Night In Texas — The Darkest Side of Humanity
Мяркуючы па традыцыях наймення і тэндэнцыі называць гурты ў гонар жудасных дзеянняў, такіх як «абезгалоўліванне жывёлы» або «спаленне», аўстралійскі дэткор-гурт A Night In Texas, напэўна палічылі, што няма нічога жудасней, чым правесці вечар у штаце Тэхас. Магчыма, жах невядомасці моцна б’е па музыках, якія знаходзіцца ў васьмі тысячах кілометраў ад месца, якое дало ім назву. У музычным плане не вельмі выбітны дэткор, але назва… карацей, я смяюся.

Jah Wobble & Tian Qiya — Mystic Liverpool: The Beatles Psychedelic Songbook.
Джа Уоббл і Цянь Ція выкарыстоўваюць даб і традыцыйныя кітайскія інструменты ў сваіх новых інтэрпрэтацыях 10 песень The Beatles. Гэта свежы погляд на рэчы. Унікальная павага «Цудоўнай чацвёрцы», якая аддае даніну іх глабальнаму ўплыву.

Temple of Dread — Dreadspawn
Нямецкі дэт-метал гурт Temple of Dread родам з усходне-фрызскай выспы Шпіткерог, існуе з 2017 года. Я не ведаў, што ў Нямеччыне ёсць выспы. І той факт, што на кавалачке сушы з насельніцтвам 648 чалавек ёсць метал, заслугоўвае ўвагі. У музычным плане яны не саматужнікі, і калі мае словы вас заінтрыгавалі, то я ўсё ж рэкамендую вам хаця б паслухаць гэты альбом і адзначыць яго ў вашай «Вялікай кнізе нямецкага металу», калі яна існуе.

Anaxia — Mask
У асноўным выкарыстоўваючы мінімалістычную аналагавую перкусію і рэзкія сінтэзатарныя секвенцыі, нарадзілася Anaxia — вынік тэктанічнага сутыкнення двух слупоў электроннай музыкі: дуэта Orphx з грэцкім артыстам Алексам Пі, ідэйным натхняльнікам лэйбла Pi Electronics.

MegaScavenger — Toxic Noxious Undeath
Хоць мне не падабаецца шведскі метал, я скажу вам, што Рога Ёхансан — чалавек, які стварыў мільён гуртоў, ён неверагодна працавіты і вырабляе матэрыял з хуткасцю, штампуе яго гэтак жа хутка, як размнажаюцца гельмінты. Megascavenger — адзін з незлічоных праектаў, пабочных квэстаў і адцягненняў Рогі. Дзіўна, але гэта шведскі дэт-метал, і, акрамя гулу і фуззы, тут няма нічога асабліва арыгінальнага — акрамя праверанай музычнай схемы. Гэты кароткі і рэзкі дэт-метал, нібы бутэрброд з кішак, абвальвае на слухача безумоўную нянавісць і варожасць, як агідная, агідная бура.

Bloc Party — Anatomy Of Brief Romance
Anatomy Of a Brief Romance — гэта труп некалі добрага гурта з якога адкусілі некалькі кавалкаў мяса, усё яшчэ віслых на костках. Тут няма ніводнага запамінальнага рыфа, ніякіх дасціпных вылазак у клубную музыку, ніякай сувязі з традыцыяй крэатыўна смелага пост-панку.

The Absolution Sequence — Dread Cycle
Тасманія — я амаль нічога не ведаю пра гэтую выспу акрамя іх знакамітых чароўных сумчатых-забойцаў. Аднак нядаўна тасманскі гурт The Absolution Sequence прыцягнуў і ўтрымаў маю ўвагу ўсім, што звязана з іх дэбютным альбомам Dread Cycle, — арыгінальным і неверагодна прыемным стылем тэхнічнага дэт-метала.

A Forest of Stars — Stack Overflow in Corpse Pile Interface
З дум-металам у якасці цэнтральнага прынцыпу, альбом, дзіўна названы Stack Overflow in Corpse Pile Interface (Перапаўненне стэка ў інтэрфейсе кучы трупаў), разгортвае перад цярплівым слухачом доўгае палатно гукаў і стыляў. Злёгку прагрэсіўныя секвенцыі і часовыя зрухі хутчэй дадаюць, чым адцягваюць увагу. Музыка не становіцца доўгай, яна дэманструе забойныя трукі, прасякнутыя атрутнымі ўкусамі дзіўнага, эклектычнага металу. А іх блэк-метал працяты элементамі прагрэсіўнага року і адрозніваецца асаблівай вытанчанасцю.

Fane — Armageddon Scars
Хто гэты чалавек на вокладцы? Да, ён дакладна наш ліцвін, а не з Луізіяны. Чаму ён трымае пентаграму і ўпрыгожвае свайго каня астралагічнымі знакамі? Чаму ён нясе касу і чаму на ім даспехі? Што ён бачыць удалечыні за палямі? Як дуэт Fane, які грае ў стылі сладж-дум, даследуе тэмы стойкасці, разбурэння і наступстваў, звяртаючыся да старога свету, які, магчыма, не так ужо моцна адрозніваецца ад сапраўднага часу? Armageddon Scars гучыць вельмі пераканаўча, мы знайшлі ў ім нешта, у што можна паверыць.

Gorod — The Ember Gone
The Ember Gone не дасягае вышынь, не дае падбадзёрлівай дозы прагрэсіўнага тэхнічнага дэт-метала. Таксама скажу, што назва крутая, але, прабачце, вокладка – адстойнае лайно. Магчыма, гэты альбом не патрабаваў хуткай рэакцыі, але, нажаль, той невялікі час, які я правёў з апошнім рэлізам Gorod, даказвае, што ён звычайны і нічым не вылучаецца.

Sigh — Goh-Ka
На мой погляд, японскі гурт Sigh, без сумневу, з’яўляецца эталонам авангарднага метала дзякуючы сваёй адносна стрыманай экстравагантнасці. Седзячы на троне, выкаваным з цудоўнай спадчыны, створанай за больш чым трыццаць гадоў, яны могуць дазволіць сабе дзіўны, але даступны, цяжкі, але спакойны альбом. Паветранае ўзаемадзеянне флейты з скажонай гітарай і мудрагелістыя сінтэзатарныя ўстаўкі — гадзіна пралятае ў цудоўнай імзе. Апошнія працы Sigh сканцэнтраваны на псіхалагічных і смяротных тэмах, якія аказваюцца змрочна займальнымі з вялікай колькасцю радасці і катарсісу. Музыка мае шмат мудрагелістымі пластамі і бязмежнай эксцэнтрычнасцю, што дазваляе кожнаму рэлізу існаваць самастойна, заўсёды застаючыся пры гэтым вернымі свайму ўнікальнаму і ўзрушаючаму стылю. Менавіта ў гэтым парадокс хаатычнага мыслення Goh-Ka практычна без паўзы паміж неіранічнай прыгажосцю і пякельнай какафоніяй.

Mordero — Mordero
Гурт Mordero сабраўся з простай мэтай: ствараць музыку, якая была б грубай, правакацыйнай і пры гэтым немагчымай для ігнаравання. Гучанне лепш за ўсё апісаць, як шумны, раздражнёны, цягучы краст — лютае сутыкненне шаленства д-біта, задушлівага цяжару сладжу і сцен абразіўнага шуму. Гэта музыка, народжаная з расчаравання і сфарміраваная ў нешта фізічнае і пераважная.

Pyrroline — Ambiguity
З часам жыццё адкрывае для сябе своеасаблівую суцяшэнне ў прадказальных цыклах. Калі ваша штодзённая паездка на працу не суправаджаецца адчуваннямі, параўнальнымі з ударам па твары — гэта хлусня, якой немагчыма прыкінуцца праўдай. На такія думкі наводзіць альбом, ён настолькі разнастайны, і менавіта гэта робіць яго такім захапляльным. Гэта магутнае электра, часам рэзкае і наўмысна волкае, рухомае бітамі, якія надаюць усёму запісу фізічную аснову. Але пад гэтай уяўнай жорсткасцю кампазіцыі дзіўна рухомыя. Кожны трэк, як запіс у асабістым дзенніку. Альбом даследуе тэмы сумневаў, тэхналагічных змен, вайны і эмацыйнай нявызначанасці з дапамогай ледзяных сінтэтычных тэкстур, энергічных рытуальных рытмаў, атмасфернага гукавога афармлення і напружанага вакалу, пераплеценага з мелодыяй. Сінтэзатары расцягваюць пласты гуку і змяняюць далягляд, мелодыі з’яўляюцца і знікаюць, а фрагменты, якія спачатку здаюцца амаль суворымі, раптам адчыняюцца ў значна шырэйшыя прасторы, падобныя на сны. Тут прысутнічае дзіўная неабсяжнасць, якую я б не абавязкова асацыяваў з традыцыйнай электра-індастрыял музыкай. Думка пранікае праз рытм, паўтарэнне, басавы ціск і тое, як секвенцыя можа паступова змяніць наша ўспрыманне стабільнасці імгненне таму. Для даўніх прыхільнікаў Pyrroline гэта яшчэ адна старанна прапрацаваная праца ў дыскаграфіі гурта. Для новых слухачоў гэта ідэальны ўваход у іх свет змрочнага электра, літаратурнай атмасферы і выверанай гукавой архітэктуры. Калі вы шануеце інтэлектуальную электра-індастрыял музыку, якая ўзнагароджвае за шматразовае праслухоўванне, Ambiguity варта не проста паслухаць, а паслухаць няпроста. Больш за ўсё мне падабаецца тое, што я магу доўга разважаць пра Ambiguity, яго тэксты і пытанні, але я таксама магу проста атрымліваць асалоду ад таго, як добра гучыць гэты запіс. Рытмы магутныя, электроніка рэзкая, аранжыроўкі дыхаюць, і дастаткова меладычных і атмасферных дэталяў, каб зрабіць паўторнае праслухоўванне. І зноў гукі застаюцца старанна дыферэнцыраванымі, рытмы захоўваюць сваю рэзкасць, сінтэзатарныя лініі займаюць выразна выяўленыя пазіцыі, а вакалу надаецца ўласная прасторавая значнасць. Аднак паступова становіцца відавочным, што гэтыя дакладна вызначаныя часткі ўвесь час змяняюць адна адну. Выдаліце рытмічны пласт, і меладычная фраза будзе паводзіць сябе інакш; зменіце навакольную тэкстуру, і эмацыйнае значэнне вакальнай лініі зрушыцца, дадайце яшчэ адзін голас, і тое, што першапачаткова гучала як адзіная прытомнасць, стане чымсьці больш нестабільным.

James Ellis Ford — Lost In Another World
Другі поўнафарматны сольны рэліз Джэймса Эліса Форда з The Last Shadow Puppets / Simian Mobile Disco быў запісаны падчас яго хіміятэрапіі з нагоды вострага міелоіднага лейкозу. Альбом перадае тугу чалавека, які ляжыць з опіоіднымі вачыма, скіраванымі ў пустату. … лёгка сачыць за меладычнай лініяй, складаней зразумець, як яна блукае па дзіўных гукавых далінах. Падобны праект зроблен не столькі кінуць выклік слухачу, колькі пахваліць яго за ўважлівасць і здольнасць сачыць за сюжэтам. Трэкі здаецца на цэлы тыдзень хвілін даўжэй свайго хронаметражу з-за выдатнай выродлівай манатоннасці з вельмі невялікай колькасцю змен тэмпу ці змен рытму. Lost In Another World атрымаўся нечаканым, тэатральным, дзёрзкім, па-майстэрску створаным electronic alternative ndie, ён ураўнаважвае драматызм з далікатнасцю, цемру са святлом. Праца з дзіўнай эмацыйнай глыбінёй і сучасным, альтэрнатыўным гучаннем пры гэтым застаецца шчырым, рэдкім і ззяючым пасылам, незалежна ад таго, у якім свеце чалавек заблукаў.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Taylor Swift — The life of a showgirl: the encore
Madonna — Confessions II
Sepultura — Cloud Of Unknowing