AD Ozium — Body Without Organs па-беларуску

AD Ozium — Body Without Organs
#па-беларуску / english below

Гукавая праца Body Without Organs ад Джэрэмі Мура, мусіць, меней палохалая ў параўнанні з дэбютным альбомам праекту, бо мае вакал і некаторыя мінімалістычныя музычныя прыёмы, але пры гэтым яна не меней абстрактная, эксперыментальная і авангардная. Назва адсылае да постмадэрнісцкай філасофскай канцэпцыі, якую ўпершыню прапанаваў паэт і драматург Антонен Арто (у радыёспектаклі «Скончыць з Божым судом», 1947), а затым развілі філосафы Жыль Дэлёз і Фелікс Гваттары (у працах «Анты-Эдып» (1972) і «Тысяча плато» (1980)). Раю гэтыя творы таксама, як і AD Ozium. З іх вы даведаецеся, што «Цела без органаў» — гэта не мёртвая ці пустая плоць, а чыстае поле інтэнсіўных станаў, афектаў, бясформенных сіл і магчымасцяў. Гэта не абстрактны аб’ект, а адмова ад звыклай арганізацыі, першапачатковы патэнцыял, з якога могуць нараджацца новыя формы жыцця і сувязі, сукупнасць практык выхаду за межы зададзеных норм, структур і ідэнтычнасцей. Так і музыка тут нараджае новыя формы, балансуючы паміж збоямі і вытанчанасцю, індустрыяльным спалучэннем белага шуму і гукавога згасання, віхурамі змрочнага фольку і рытуальным вакалам. Голас, фрагментаваны шум, дроны, фальклорныя гукавы тэкстуры аб’ядноўваюцца, каб стварыць адчуванне музыкі, якая была, але перасабралася, якая разбіраецца і перабудоўваецца па меры свайго развіцця. Такія альбомы трэба слухаць, а не апісваць, таму што яны мяняюць успрыманне музыкі і мастацтва ў асобна ўзятых асоб, якія паслухалі іх. Візуальнае афармленне ўзмацняе гэтае разуменне. Вокладка ўяўляе сабой уражлівую карціну Стывена Арчэра. Прывідным барытонам апавядальнік даследуе анатомію ўладных структур, дынаміку дамінавання, інстытуцыйную эрозію і ператварэнне чалавека ва ўтылітарны рэсурс ва ўмовах прыватызацыі і сацыяльнай няроўнасці — ідзіце і слухайце, AD Ozium — Body Without Organs выходзіць на лэйбле Saccharine Underground 15 кастрычніка.

AD Ozium – Body Without Organs
Jeremy Moore’s audio work *Body Without Organs* is perhaps less daunting than the project’s debut album—featuring vocals and certain minimalist musical techniques—yet it is no less abstract, experimental, or avant-garde. The title alludes to a postmodern philosophical concept first proposed by poet and playwright Antonin Artaud (in the radio play *To Have Done with the Judgment of God*, 1947) and subsequently developed by philosophers Gilles Deleuze and Félix Guattari (in the works *Anti-Oedipus* (1972) and *A Thousand Plateaus* (1980)). I recommend these works, just as I do AD Ozium. Through them, you will learn that the «Body without Organs» is not dead or empty flesh, but a pure field of intense states, affects, formless forces, and possibilities. It is not an abstract object, but a rejection of conventional organization—a primal potential from which new forms of life and connection can emerge, and a set of practices for transcending established norms, structures, and identities. Here, too, the music gives birth to new forms, balancing between glitches and refinement, an industrial blend of white noise and fading sound, and swirls of dark folk and ritualistic vocals. Voice, fragmented noise, drones, and folkloric sound textures combine to create the sensation of music that has existed but reassembled itself—music that deconstructs and rebuilds as it unfolds. Albums like this demand to be heard rather than described, for they transform the listener’s perception of music and art. The visual presentation reinforces this experience; the cover features a striking painting by Stephen Archer. In a ghostly baritone, the narrator explores the anatomy of power structures, the dynamics of dominance, institutional erosion, and the transformation of the human being into a utilitarian resource amidst privatization and social inequality—go and listen: AD Ozium’s *Body Without Organs* is released on the Saccharine Underground label on October 15.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

AD OZIUM — In the Style of Dead Sparrows
Bell Barrow — True Human Through
Bell Barrow — CoreCore Pulp