Сантыметр драйву

King Gizzard & the Lizard Wizard — Alien Metal
Яны ніколі не выпускалі нічога, што можна было б назваць пасрэдным альбомам, і кожны іх рэліз – гэта сапраўдная падзея. Мастацтва — гэтае стварэнне, а не камерцыя — кажуць King Gizzard & the Lizard Wizard нам і робяць усё па-свойму, прамалінейна адлюстроўваючы псіхалагічныя пакуты, выкліканыя нашым сучаснасцю, да такой ступені, што людзі давяраюць гурту, незалежна ад жанру. Выпадковая, якая дэзарыентуе, часцяком бліскучая падборка адкідаў, кур’ёзаў і альтэрнатыўных шляхоў — ой, гэта значыць альбом Alien Metal спачатку выносіць нас у нястрымную і апантаную асалоду ад перавагі праграмавання. Плытка быццам гукі пахмелля пасля навукова-фантастычнай рэйв-вечарынкі, часта балансуе на стыку электронікі з дапамогай металічнага шуму LFO (выпадковая ці хаатычная мадуляцыя параметраў гуку з дапамогай нізкачашчыннага генератара), асцылятараў і ўзмацняльнікаў. Гэта той тып запісу, які можа стварыць толькі артыст, які цалкам кантралюе сябе ў полюсах абстрактнага і канкрэтнага. Тут лёгка сачыць за меладычнай лініяй, але складаней зразумець, як яна блукае па дзіўных гукавых далінах. Нават у самых перагружаных трэках ёсць прыгажосць і яснасць. Проста трэба прыслухацца, каб пачуць гэтую неверагодна безразважную забаўку гурта, якая імкнецца адрадзіць гучанне паранаідальнага мінулага для пужала падобнай паранаідальнай сучаснасці. Ці так сапраўды гучыць метал прышэльцаў? Што думаеце?

Acausal Intrusion — Vomit Mediations
Навошта вы слухаеце дэт-метал? Вы аддаеце перавагу рыфам? Для вас важная эмацыйная разрадка? Адкажыце мне на гэтыя пытанні, пакуль я вам раскажу, што Acausal Intrusion не спрыяюць развіццю метал-руху. Яны проста пераказваюць мінулую музыку ў сучасным ключы. Так, дэт-метал — складаны жанр, у якім цяжка атрымаць поспех, асабліва, калі абагаўляеш яго папярэднікаў. Змрочная, вельмі змрочная агрэсія сілкуе песні. Грубы, зруйнавальны і брутальны дэт-метал ператварае слухачоў у крывавую кашу, калі робіць сваю працу правільна. Тут адкрываюцца вялікія далягляды, калі абмежаваць празмернасці. Vomit Mediations, безумоўна, нетыповы дэт-метал. У дадатак да ўсіх знаёмых элементаў, якія чакаюць прыхільнікі жанру, у альбом таксама ўплецена псіхадэліка і эксперыментальныя даследаванні гуку — сапраўдныя медытацыі, але з брутальнымі, жахлівымі, галюцынатарнымі меланхалічнымі мелодыямі і гіпнатычнымі акустычнымі інтэрлюдыямі з адчужальным эмбіентам.

John Carpenter — Cathedral
Джон Карпэнтэр у чарговы раз супрацоўнічаў са сваім сынам Кодзі і хроснікам Дэніэлам Дэвісам над гэтым альбомам, натхнёным сном аб целе, знойдзеным у закінутым саборы. Пазней гэты сон лёг у аснову графічнага рамана, створанага сумесна з яго жонкай Сэндзі Кінг і пісьменнікам Шонам Сабчаком. Гэта не проста метал-альбом Джона Карпентэра, гэта хорар-метал-альбом Джона Карпентэра, такі ж апакаліптычны, як яго музыка да фільмаў.

Family Stereo — The Thread
Былы студэнт тэатральнага факультэта звярнуўся да пастаральнай фолк-музыкі — гэта не настальгія, гэта не вяртанне. Гэта перадача інфармацыі з самых аддаленых куткоў пашкоджанай Вялікабрытаніі і дэбютны поўнафарматны рэліз сольнага праекта Блэйка Уотта (сына Трэйсі Торн і Бэна Уотта з гурта Everything but the Girl). Якімі б ні былі намеры, выявы пустыя і суправаджаючыя іх гукі пазбаўленыя эмоцый. Нажаль, ствараецца ўражанне, што аўтару бракуе душы ці таго, што ператварае якасны і кампетэнтны запіс у па-сучаснасці адмысловы і запамінальны, асабліва на перапоўненым кірмашы музычных стрымінгавых сэрвісаў.

The Breedling — A Straunge and Terible Wunder
Альбом уяўляе сабою сумесь трывожных змрочных эмбіентных гукавых ландшафтаў і насычаных рытмам гукавых крайнасцяў. Ён закранае мноства розных аспектаў міфаў, жахаў і фальклору, але асабліва факусуецца на легендзе аб Чорным Шаку, грозным д’ябальскім сабаку Усходняй Англіі. Жудасная гісторыя патрабуе гэтак жа трывожнага саўндтрэку, музыку ўдалося паспяхова ўзнавіць гукі гончага сабакі. Будучы інструментальным выканаўцам, Крыс Сполтон распавядае свае гісторыі з дапамогай эксперыментальнай электроннай сумесі нойза, дрона і індустрыяльнага жаху.

Jungle — Sunshine
На альбоме Sunshine гурт Jungle у асноўным дапрацоўвае ўжо вядомыя ідэі, а не адчыняе новыя. На альбоме Sunshine яны, відаць, вырашылі абгрунтавацца там, дзе ім камфортна: цвёрда займаючы нейтральную пазіцыю.

Opus Kink — The Sweet Goodbye
У іх музыцы адчуваецца амбіцыйная пагарда да інды-фармату, дзякуючы інстынкту да імправізаваных гарманічных украпін, нібы вырваных з паралельнага вымярэння. Эклектычнае спалучэнне джаз-панку, грубых тэкстур і драматычных аранжыровак часам балансуе на грані сэнсарнай перагрузкі. Брайтанскі секстэт прадставіў дзіўна своеасаблівы дэбютны альбом, які аказваецца неверагодна займальным для тых, хто гатовы пераадолець надмернасць гучання. Яшчэ адзін моцны бок Opus Kink — іх уменне, калі гэта неабходна, апускацца ў скрэнк-джазавыя імправізацыі. Саксафаніст Джэд Морганс і трубач Джэк Банджо Кортні дэманструюць сваё ўражальнае майстэрства на працягу ўсяго альбома.

Man/Woman/Chainsaw — Cannonball
Гэта магутная музыка, але ў шырэйшым сэнсе. Гэтыя песні адначасова вытанчаныя і неапрацаваныя, разнастайныя і мэтанакіраваныя, натхнёныя рознымі культурамі. Яны строга кідаюцца ад ультра-салодкіх поп-балад да прагрэсіўнага камернага попа і агрэсіўнага пост-панку. Спачатку гэтыя танальныя пераходы могуць выклікаць у вас агіду. Смелы, эксперыментальны і ў той жа час цалкам даступны, альбом Cannonball — гэта хутчэй танцавальная музыка з мяккім гучаннем, у якой замест напорыстай інтэнсіўнасці пераважае інтымнасць, але яна не кідаецца ў вочы і не патрабуе неадкладнай увагі.

Airbourne — Airbourne
Я ўжо шмат гадоў ведаю пра аўстралійскі гурт Airbourne і іх бескампраміснае пакланенне AC/DC, але яны мяне не ўражваюць. Магчыма, абуджаючы настальгію, музыкі даказваюць, што калі нешта працуе, то гэта не трэба мяняць – трэба проста зрабіць гэта гучней. Іх новы аднайменны альбом — гэтае гучнае прызнанне ў каханні да слаўных часоў класічнага року 70-х і 80-х. Мне падаецца, рэліз аддае даніну павагі такім гуртам, як: AC/DC, Motorhead і Judas Priest. Airbourne застаюцца верныя неўтаймаванай моцы перагружаных узмацняльнікаў і аналагавай цеплыні. Я думаю, тое было б сапраўднай сілай у 80-х, але яно не прыносяць старыя традыцыі ў нашы дні. І хоць альбом Airbourne быў запісаны на плёнку, ён не можа пахваліцца аўтэнтычным гучаннем, бо быў адпаліраваны.

Avocado Pornujo — The Best Grind In The World
Гурт Avocado Pornujo таксама прыцягнуў маю ўвагу сваім эстэтычным афармленнем, а не толькі назвай. У даступнасць значнай часткі металу дадалі порцыю электроннай меладычнасці і танцавальных рытмаў разам са стандартным, гучным гарграйндам.

Body Type — Tally
Адразу дам навядзенне — прыхільнікам Wet Leg будзе чым атрымаць асалоду, песні якасныя, баланс паміж ідэямі жаночай моцы і рамантычнымі расчараваннямі на вышыні. Альбом бурліць, іскрыцца тонкім гумарам і, часам, нават бонга і мелатронам, захоўваючы пры гэтым альтэрнатыўны/індзі-рок. Рэліз быў запісаны ў Лос-Анджэлесе з прадзюсарам Стэлай Мазгавай з Warpaint.

Mousecunt — Orgasmic Mouse
А загадка — як аднойчы сказаў Дэвід Лінч — гэта адна з самых выдатных рэчаў у свеце. Іранскае трыа Mousecunt, вырваўшыся з поўнай невядомасці пасля шматлікіх гадоў таемных запісаў і больш таемных выступаў, выходзіць на міжнародную сцэну з альбомам Orgasmic Mouse. І для мяне гэты загадкавы, нязручны, пранізлівы і метадычна хаатычны твор. Яго складана аднесці да якога-небудзь вызначанага жанру дзякуючы структуры, якая мяняецца ад трэка да трэка. Інструментарый вагаецца паміж цяжкімі хард-рокавымі і металічнымі рыфамі, гатычнымі электроннымі фрагментамі і строгім дыялогам паміж клавішнымі і перкусіяй. Дынаміка альбома заклікана збіць слухача з панталыку, разбураючы дэпрэсіўную, канфрантацыйную атмасферу раптоўнымі рытмічнымі зрухамі. Orgasmic Mouse плыўна пераходзіць ад жорсткіх, клаўстрафобных момантаў да глыбока эмацыйных фрагментаў. Хоць уплыў культавых дасылак у дызайне секвенцый і апрацоўцы гуку відавочны, рэліз пазбягае простых перайманняў. Рэзкія, моцна рэверберавалыя гітарныя партыі пераплятаюцца з пульсавалымі басавымі лініямі, ствараючы архітэктуру стрыманага, але захапляльнага гучання. Атмасфера выклікае ва ўяўленні бязлюдныя пейзажы, і адчуванне геаграфічнай і эмацыйнай ізаляцыі. Сутнасць рэлізу заключаецца ў яго апавядальнай глыбіні, выкарыстоўваючы апавядальніка, які пастаянна змяняе голас і пункт гледжання. Тэкст пераплятае тэмы сэксу, рэлігіі, знявагі, адзіноты і хатняга гвалту, ён накіраваны супраць сям’і, рамантычных партнёраў і нават самога сябе, дазваляючы непрыстойнасці і пяшчоце суіснаваць з малітвай і нянавісцю. Mousecunt стварылі катарсічнае, складанае, трывожнае тварэнне, якое выкарыстоўвае гукавую і паэтычную фрагментацыю для выявы шнараў памяці і нябачнага гвалту.

The Cramps — Gravest Gravy
«Страчаны» альбом піянераў псіхабілі The Cramps быў запісаны з Алексам Чылтанам з Big Star у 1977 годзе. У цэлым, гэта абавязковы рэліз для прыхільнікаў Cramps і зусім нядрэннае знаёмства з неверагодным гуртом для тых, хто, магчыма, раней яго не чуў. Вяртаючыся да першабытнай моцы рокабілі 50-х, The Cramps стварылі нешта ўнікальнае, падобнае на некаторыя з самых бязглуздых нью-ёркскіх панк-гуртоў, але пры гэтым рашуча ўласнае. Можа быць, з гэтай прычыны альбом і не быў выдадзены.

Svjetlost — The Forever Silent
Севдах — гэты традыцыйны баснійскі стан душы і асаблівая меланхалічная туга, а таксама жанр народнай музыкі (сеўдалінка), які выказвае глыбокае каханне, запал і сардэчны боль. Слова паходзіць ад турэцкага «сеўда», што значыць «каханне». У сваім імкненні стварыць унікальны дум-метал, Джэймі Кобіч глыбока пагрузіўся ў сваю культурную нацыянальную спадчыну, звярнуўшыся да традыцыйнай народнай музыкі, званай севдах. «Svjetlost» — харвацкае слова, якое прыблізна перакладаецца як «святло», што даволі дзіўна, улічваючы, што большая частка музыкі Svjetlot дастаткова шчыльная, каб паглынуць святло. Тым не менш, у альбоме прысутнічае адчуванне аптымізму ці святла, што, магчыма, тлумачыцца ўплывам Sevdah. Гэтая музычная традыцыя з яе павольным тэмпам і меланхалічным тонам ідэальна падыходзіць для дума. Часта песні змяшчаюць лірычныя матывы пра каханне і тугу.

Mike D 5D — Thank You
Дэбютны сольны рэліз Майка Ды з Beastie Boys у асноўным успрымаецца як пацешны хобі-праект, лагодны, але легкаважны. Гэтае энергічнае вандраванне па разрозненых электра-бітах, у якім не зацыкляюцца на мінулай спадчыне, а замест гэтага гуляюць з сучасным гучаннем у сучаснасці. Альбом уключае ў сябе ўдзел яго сыноў Скайлера і Дэвіса, а таксама драм-н-бэйс, ноў-вейв, эксперыментальныя электра-рытмы і інтраспектыўныя, медытатыўныя тэксты. Усё стварае адчуванне сапраўднага натхнення 60-гадовага даследчыка гуку, які разважае аб сваіх крыніцах жыцця.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Ellen Allien — New Life
Malum — From the Voids
Violet Grohl — Be sweet to me