Перастаўляючы словы

Malum — From the Voids
Пошук сэнсу ў жыцці… па шмат якіх прычынах здаецца мне зусім бескарыснай справай — гэта халодны і безаблічны спуск да ўнутранага краху і экзістэнцыйнай пустэчы. Адгэтуль і змрочны, пакутлівы і агрэсіўны характар From the Voids, бо Malum выводзіць гэтае бачанне за межы інтраспекцыі, сфармаванай сучасным экзістэнцыялізмам і нігілізмам. На гэтым альбоме павінен быць папераджальны надпіс: «Не ўжываць з алкаголем або падчас працы з цяжкай тэхнікай». Музыка вывастраная да дасканаласці, сыходзячы каранямі ў панурыя пахмурныя традыцыі другой хвалі блэк-метала, яна катарсічная без кампрамісаў, адначасова гучыць арганічна, сучасна, цяжка і волка. Трэкі ствараюць кінематаграфічнае, жахлівае напружанне, выклікаюць здранцвенне, і кожны цяжкі ўдар барабана, гітары і басу дзейнічае як кавадла, якая ўбівае ўсё больш цвікоў у вашу труну. Ствараецца адчуванне, што вы асуджаны жыць пад зямлёй і апускацца яшчэ глыбей у нетры, дзе жывуць вільготныя, брудныя і цёмныя істоты, пакуль не ўсё знясіліць вас да поўнага знікнення.

Ana — Motivated by Death
Для тых, хто носіць джынсы і футболкі з лагатыпамі, аўстралійскі гурт Ana — гэты відавочны візуальны ўплыў які наўмысна жадае стаць піянерамі новага паджанра — «куцюр-метал», выкарыстоўваючы выразныя, персаналізаваныя заявы ў адзенні, часта дарагія і заўсёды індывідуальныя. У музычным плане я апісаў бы гэта настальгіяй па 2000-х гадах — сімфанічны метал, плюс цяжкія гітарныя рыфы і аркестравыя аранжыроўкі, крыху готыкі і ню-метала. Альбом Motivated by Death мае простую структуру куплет/брыдж/прыпеў і пакутуе ад настойлівага імкнення да радыёфарматнага гучання, з-за якога барабаны гучаць як удар па фрысбі і пазбаўляюцца дынамікі.

Uninhibited — From Flesh To Void
Шматлікія гурты, знаходзячыся недзе ў шырокіх палях дэт-метала, дастаткова пашыраюць гучанне, каб у выніку стаць сплавам жанраў. From Flesh To Void — гэта просты і агрэсіўны дэт-метал без залішняй тэхнічнасці, са змрочнымі мелодыямі — цяжка, рытмічна і волка. Вакал уяўляе сабой гроул, які вар’іруецца ў сярэднім дыяпазоне гартані з невялікімі танальнымі зрухамі. У цэлым, гэта быў дыхтоўны альбом, які не надта адхіляўся ад вузкіх жанравых межаў, але прапаноўваў сумленнае і прамалінейнае гучанне без кампрамісаў.

Wild Billy Childish & CTMF — House on Fire
House On Fire – альбом з уласцівымі Чайлдзішу з’едлівымі тэкстамі, антаганістычным вакалам і гудзеннем гітары падобным на муху, такая вось сумесь блюзу і псіхадэлічнага пустыннага року з адценнем паўднёвай готыкі.

Heir Corpse One — Destination: Domination
Некаторыя запісы не выклікаюць хуткай рэакцыі, яны патрабуюць больш павольнага ўспрымання, асабліва калі становіцца зразумела, што амаль усё ў іх створана дзякуючы ўяўленню, працы і дысцыпліне аднаго чалавека. Heir Corpse One — гэта проста яшчэ адзін гурт Рога Ёхансана, які выпусціў яшчэ адзін альбом, які можна аднесці да катэгорыі класічны дэт-метал.

Felicia Atkinson & Christina Vantzou — Reflections Vol. 3: Water Poems
У цэлым, у запісе прысутнічае нейкая цякучасць (што вынікае з назвы), амніятычная атмасфера. Слухачы могуць адцягнуцца, паглядзець у акно, пагрузіўшыся ў манатонныя зіготкія рыфы слайд-гітары, адчуўшы мурашкі ў патыліцы, шыі і спіне, якія пераходзяць у стан глыбокага паслаблення і спакою, і з’яўляюцца на фоне гіпнатычных уздымаў і спадаў сінтэзатараў. Фелісія Аткінсан і Крысціна Ванцу запісалі трэцюю частку серыі Reflections у Францыі, Грэцыі і Італіі, напэўна, адчуваючы тое ж самае.

Poly-Math — Something Deeply Hidden
Гурт дэманструе імгненнае разуменне таго, як рытмы сілкуюць іх гучанне. Кожная нітка мелодыі прасочваецца агрэсіяй. Структура напоўнена выбітнымі ідэямі, дзіўнымі гукамі і дынамічнымі пераходамі, якія застаюцца ў памяці, таму, што яны дысанантныя і нарастаюць пластамі. Выдатныя псіхадэлічныя басовыя партыі сапраўды добра спраўляецца са сваёй роляй злучнага звяна паміж гітарамі і ўдарнымі. Інструментальным гуртам даводзіцца прыкладаць больш намаганняў, каб прыцягнуць увагу слухача, але часам лепш не псаваць музыку вакалам, Poly-Math менавіта той выпадак.

Joshua Abrams — Music for Pulse Meridian Foliation
Рэліз — пікнік у стане ап’янення, бо, на першы погляд, за 37 хвілін альбома мала што адбываецца, але, у адрозненне ад большай часткі сучаснай эмбіентнай музыкі, ён багаты на ўнутраныя дэталі, асабліва гэта тычыцца дзвюх партый альта. Запіс адначасова патрабавальны да слыху і дастаўляе задавальненне, калі не ўдавацца ў яго. Хоць Джошуа Абрамс першапачаткова стварыў матэрыял для мастацкай выставы і ён выдатна гучыць у слухаўках, усё ж успрымаецца як саудтрэк для вольнага паветра, які зліваецца з навакольным асяроддзем і распасціраецца да ўласнага гарызонту, падобна вадзе, якая шукае і знаходзіць выйсце. Здаецца, што музыка створана з пастаяннай крыніцы, але тое, як шкляныя тоны расцягваюцца, ссоўваюцца і размываюцца, надае ім туманнае, летуценнае адценне. Разгорнутая кампазіцыя Абрамса хупава пераходзіць ад атмасфернай абстракцыі да ледзяной мелодыі, напоўненай вібрацыямі і насычанымі стэрэаэфектамі, якія ставяць пад сумнеў час, прастору і памернасць, захоўваючы пры гэтым надзею і апяваючы жыццё. Амаль усе фрагменты якія вылучаюцца, губляюць сваю першапачатковую функцыю, адначасова становячыся паўтаральнымі матывамі. Гэта не канцэптуальны альбом у традыцыйным сэнсе, але ён разгортваецца як адзінае апавяданне, набываючы дзіўную цэласнасць, засяроджанасцю, ператвараючы інстынкт і прастору ў нешта дакладнае і захапляльнае.

Lumen Ad Mortem — A Grave Ascent
Калі ім трэба выплюхнуць сваю энергію, яны робяць гэта гучна і люта. У гітарных партыях прысутнічае дысананс, а вакал люта б’е з інтэнсіўнасцю, параўнальнай з агнём. Сінтэзатарныя ноты дадаюць зусім іншае гучанне, і я шаную гэтую разнастайнасць. Калі ім трэба перадаць пачуццё ізаляцыі і адзіноты, яны робяць гэта з такой жа стараннасцю. Сінтэзатары могуць шмат чаго прыўнесці ў металічную музыку, і я вельмі хацеў бы, каб больш гуртоў выкарыстоўвалі іх. Мяккія гукі і рытмы закалыхваюць, ствараючы ілжывае пачуццё бяспекі, прымушаючы на імгненне нават ігнараваць іх. Клавішныя ў стылі старой школы, узмоцненыя пахам смерці і разбурэння дапамагаюць ствараць гімны блэк-метала. Адрывістыя рыфы чутныя выразна, і ў гучанні прысутнічае нейкая дэпрэсіўнасць, нібы асобныя ўкусы змеі, якія глыбока ўпіваюцца ў вашу плоць. Усё гэта лірычна адбываецца ў старажытным ландшафце, дзе бязмежнасць часу і цемры робіць чалавечае існаванне зусім нязначным.

Super Furry Animals — Precreation Percolation
Яны па-майстэрску змешвалі брыт-поп, псіхадэлію, панк, тэхна і арт-рок, узначалілі валійскую хвалю Cool Cymru і даказалі, што песні на валійскай мове могуць быць паспяховымі. Super Furry Animals былі адной з самых цікавых, заўсёды вартых увагі, здзіўляючых груповак сваёй эпохі. Гэтыя запісы даюць яскравае ўяўленне аб тым, наколькі важнай стала яна для культуры, да якой належыць. Зборнік Precreation Percolation уключае ў сябе новую рэмастэрыраваную версію двух EP, выпушчаных у 1995 годзе, чатыры песні з Рысам Івансам на вядучым вакале (ён пакінуў гурт дзеля акцёрскай кар’еры) і дэма-запісы.

Neurotech — In Delta Negative
Славенскі гурт Neurotech вяртаецца з новым кіберметалам — пекла, зло, д’ябал як метафара, духоўная клаўстрафобія — пераведзены ў электронную строгасць. Сіла матэрыялу заключалася ў трэнні паміж дысцыплінай дарк-электра і філасофскай нагрузкай металу. Рытм гучыць з карнай дакладнасцю, электроніка хутчэй абразае, чым ахінае гнятлівую гукавую масу, якая складаецца з манументальных рыфаў і зруйнавальнай цяжкасці індустрыяльнага асяроддзя. Увогуле, суіснаванне ўразлівасці, інтэнсіўнасці і шуму, заяўляе, што альбом багаты як электронікай, так і змрочнасцю. Калі гаворка заходзіць пра такія пачуцці і паняцці, як страх, спусташэнне, адзінота і нават смерць, гэты альбом гаворыць на вашай мове. Ён вырывае слухача з рэальнага свету і апускае ў меланхалічны стан, пазбаўлены будучыні.

Dead Pioneers — Wagon Burner
Для некаторых гуртоў пасланне важней за музыку, але Dead Pioneers, надаюць свайму хардкору і панку майстэрства, неабходнае для таго, каб прымусіць людзей слухаць тое, што яны кажуць. Галоўная тэма, якую Dead Pioneers уздымалі на працягу сваёй кароткай, але ўражлівай гісторыі — уплыў пяці стагоддзяў каланізацыі, акупацыі і генацыду карэнных народаў Паўночнай Амерыкі. Яны працягваюць даследаваць і раскрываць розныя аспекты гэтай тэмы, праліваючы святло на схаваныя ісціны. Дакладна адлюстроўваюць лютасьць і жах, якія адчуваюць амерыканцы, якія думаюць у 2026 годзе на фоне ўнутранага тэрарызму, паўзучага фашызму і эканамічнага калапсу.

Dragsholm — From the Bloodlines of Bram
Вынікам стаў цяжкі, кінематаграфічны металічны шэдэўр c спалучэннем нястрымнай агрэсіі трэшу і халоднай нянавісці блэк-метала. Дзякуючы арганічнаму міксу, рытм-секцыя дасягае велізарнай, брутальнай цяжкасці, якая фізічна адчуваецца. Гэты альбом цалкам апускаецца ў класічны літаратурны вампірызм і гатычныя жахі. Ён з’яўляецца відавочнай данінай павагі Дракуле Брэма Стокера.

Sublime — Until the Sun Explodes
Sublime — амерыканскі гурт, які граў сумесь рока, ска-панку, ска, рэгі, даба і хіп-хопа. Выпусціў тры альбомы і атрымаў найбольшую вядомасць пасля распаду, смерці лідэра Брэдлі Ноўэла ад перадазіроўкі гераінам і выхаду аднайменнага альбома 1996 года. Новы рэліз праз 30 гадоў уключае ў сябе ўдзел Якаба Ноўэла, сына Брэдлі, загалоўны сінгл Ensenada адкрывае альбом, адразу становіцца ясна, што сын — лепшы з тых, хто мог бы заняць месца свайго бацькі. … Але неўзабаве Until The Sun Explodes робіцца аднастайным ва ўсіх сэнсах. Падобна чат-боту са штучным інтэлектам, Until the Sun Explodes валодае ўсімі дадзенымі, але пазбаўлены душы. Мелодыі і рытмы капіююцца і ўстаўляюцца па ўсім альбоме, а інструментальныя партыі аднамерныя і ўзаемазаменныя ў любой песні.

Ater Era — Sinistria
Славенскі гурт Ater Era прапануе мноства эксперыментаў, каб праверыць межы, і гэтыя межы знаходзяцца дзесьці паміж дум-металам, дэт-металам, дэпрэсіўным блэк-металам і прагрэсіў-металам. Дзікі і напружаны, паранены і жорсткі альбом уяўляе сабой асабістае даследаванне мужнасці, неабходнай для нанясення зваротнага ўдару, пры гэтым прызнаючы, што шкода ўжо прычынена і шнары павінны зажыць. Гэта ўвасабленне непадпарадкавання, вяртання кантролю і новай веры.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Violet Grohl — Be sweet to me
The Black Keys — PEACHES!
Nine Inch Nails & Boys Noize — NINE INCH NOIZE