Вялікі папугай-вол і залатое яйка эмпатыі

Madonna — Confessions II
Confessions II гучыць даволі цяжка, але — гэта не проста хаўс, дэнс і сінці поп і не адчайная спроба вярнуць сабе культурную значнасць. Як гэта часта бывае, сіквел не дацягвае да арыгінала, але ён, безумоўна, дастаткова добры, каб падтрымліваць франшызу, хоць у ім няма такой жа імгненнай, якая стала б культавай песні, як Hung Up, але, несумненна, у ім больш жыцця, чым ва ўсім, што Мадона стварыла за апошнія дваццаць. Луіза ўсё яшчэ ўмее ладзіць вечарыны, няхай мы і перанесліся быццам у больш ранняе дзесяцігоддзе, і гэты выбар мае больш глыбокі сэнс, чым проста настальгія.

Deep Purple — Splat!
Першабытны падыход гурта дасягае свайго апагею, і альбом здаецца вельмі аднастайным.

Dymna Lotva — Vyraj
Так, я паважаю гэты гурт за беларускую мову, але першае, што кідаецца ў вочы – гэта колькасць думак, укладзеных у матэрыял. Таму што ў кожнага вырая ёсць вяртанне дадому, але пакуль што не пра гэта. Усё можа вар’іравацца — тэмп, гучанне, стыль і гэтак далей, але…. Але тут у мяне галоўная варыяцыя ў адчуванні таго, што ў музыцы правільна, а што не, да такой ступені, што гэта захоплівае і павінна захапіць вас, і вы з нецярпеннем чакаеце наступнай кампазіцыі. Так, магчыма я прадузяты з-за таго, што гурт з маёй роднай краіны (да свайго сораму я не ведаў пра яго яшчэ 2 гады таму). Але вось, што я хачу вам сказаць — гэтыя людзі падсвядома вельмі добра перадаюць думкі сваёй музыкай. Вымушаная эміграцыя дае людзям новыя магчымасці, але пазбаўляе іх радзімы, я думаю не проста альбом мае такую назву. І ў гэтым сэнсе для мяне само слова вырай прасякнута адчаем і ценямі разбуральнай псіхікі (не ў сэнсе з глузду з’ехаць), тут хутчэй гаворка аб кіраванай барацьбе з вар’яцтвам, выкліканым унутранымі пакутамі дэпрэсіі і непазбежным прыцягненнем праблем. Падмурак блэк/ пост-блэк-метала, але для мяне сутнасць гэтага альбома не ў музыцы. А ў Адчуванні вырая. Я б хацеў сказаць, нехта можа гаварыць нармальна, нехта можа ажыўлена размаўляць, можа крычаць ці спрабаваць выкрыкваць усё, што прыходзіць у галаву. Але калі вакалістка сапраўды злуецца на навакольны свет, вы разумееце, што яна злуецца на навакольны свет. Само па сабе гэта не павінна быць праблемай, калі вы слухаеце альбом, дзе гурт перадае ўсе гэтыя эмоцыі і пачуцці. Купляйце беларускае калі жадаеце шчырых эмоцый.

Muse — The Wow! Signal.
Гукі, якія прадаюцца на музычным кірмашы, гэтыя гукі ўвесь час пераўпакоўваюцца і прадаюцца зваротна слухачам, ствараючы, здавалася б, бясконцы цыкл адраджэнняў і перараджэнняў. The Wow! Signal — гэта рамантызм з зубамі: лірычны, нервовы, халодны па краях і занадта клапатлівы, каб стаць прыгожым таму, што ён настолькі ў стылі Muse, што гучыць як сігнал бедства, не WOW — а SOS. Іх непадуладны часу поп-музычны стыль парадыруе сам сябе не толькі дзякуючы ствараным гукам, але і дзякуючы тым гукам, якія маглі б быць створаны, дзякуючы ўсведамленню таго, што наступная іскра дасканалай рок-музыкі ўжо даўно не прыходзіць да аўтараў, як і да мяне не прыходзяць крытычныя заўвагі на такі прэсны матэрыял, бо іх музыка прымушае бо іх музыка прымушае замаўчаць і не ад здзіўлення, а здзіўляе тым, што проста няма варыяцый слоў, каб апісаць яе.

Prison of Mirrors — De Sepulchris Occultis et Igne Profanationis
Італьянскі праект Prison of Mirrors стварае музыку не для хілых на нервы. Трэкі ўяўляюць сабой лінейнае апусканне ў апраметны блэк-метал. Іх гучанне больш нагадвае акультны рытуал, чым музычны паказ. Калі пішаш музыку для вельмі невялікай колькасці прылад і спяваеш па-над усім гэтым, то ад вакалістаў патрабуецца не толькі выбітнае выкананне, але і гучанне. Змучаныя вакальныя партыі рэхам разносяцца па гукавым ландшафце, ствараючы жудасны, непераадольны лабірынт.

Oral Habit — A Broken Chord
Узмацняльнікі працуюць на мяжы магчымасцяў, стужка перанасычаная, прылады зліваюцца адна ў адну — запіс альбома, у значнай ступені заснаваны на жывых выступах і спадарожных ім недасканаласцях. Так брайтанскае псіхадэлічнае гаражнае трыа Oral Habit прадстаўляе свой дэбютны альбом A Broken Chord.

Julez And The Rollerz — Dirty Little Rock ‘N’ Roller
Дэбютны альбом лос-анджэлескага гурта Julez And The Rollerz — гэта сумесь палымянага паўэр-попа з элементамі глэма і нью-вэйв, напоўненая нястрымнай весялосцю поп-панку. Падыдзе прыхільнікам The Bangles.

Sisyphean — Divergence
Мне пасля праслухоўвання цяжка вылучыць канкрэтныя моцныя і слабыя бакі альбома, але Sisyphean — гэта блэк-метал гурт з Вільнюса, Літва і ўжо само іх месцазнаходжанне выклікае радасць. Не тое, каб Divergence быў шаблонным, але атмасфера ствараецца за рахунак галоўнай выявай нястомных бласт-бітаў, тремоло-рыфаў і пранізлівага, раздражнёнага віску. Яна трохі купаецца ў нефільтраваным і, часам, пераважнай скажэнні гуку. Вы атрымліваеце прыкладна палову альбома якаснай музыкі прасякнутай станам неадпаведнасці і дысгармоніі з вялікай колькасцю недапрацаваных, не вельмі ўражлівых уставак, прылепленых скотчам паміж удалымі трэкамі. Sisyphean патрэбна праца над самабытнасцю.

Active Slaughter — You Bastards!
Панк-рок заўсёды найболей добры, калі ён адлюстроўвае жыццё. Хоць лірычныя тэмы, на жаль, застаюцца актуальнымі, слухачы мімаволі адчуваюць як захраснулі ў часе, спажываючы чорны гумар з глыбокім разуменнем таго, у якім жудасным свеце мы жывем. У свеце так шмат вырадакаў, мяшанцеў, выблядкаў, якія прыгнятаюць іншых людзей, прычыняюць шкоду прыродзе, а жыццярадаснае і яркае спалучэнне анарха-панку з лозунгамі супраць іх паднімае эклектызм аўтараў уверх, ствараючы лірычныя гісторыі, якія закранаюць палітычныя і сацыяльныя праблемы. Вельмі меладычны і светлы ўзор панк-рока, у той жа час з задавальненнем выкарыстоўвае кантрасныя мелодыі паўзы і гаворку — у гэтым недахоп, дакладней, недахоп хаваецца ў тым, што напружаны характар гучання не падтрымліваецца ўвесь час.

Horion — Doom
Horion уяўляюць змрочны і меладычны блэк-метал, працяты элементамі дэт-метала і дума з віяланчэллю ў аснове бескампраміснага і экстрэмальнага гучання. Мы ўсе ведаем, што талент — не мерка поспеху, але ён ніколі не перашкодзіць. Ім відавочна трэба папрацаваць над сваімі навыкамі напісання тэкстаў, бо тэхніка спеваў не такая важная ў жанры, калі музыка адрозніваецца маштабнасцю і разнастайнасцю.

Enter Shikari — Lose Your Self
Альбом у асноўным бяскрыўдны і складаецца з мелодый, якія ідэальна падыходзяць для паходу ў гандлёвы цэнтр. У гурта скончылася творчая моц, на гэта, напэўна, намякае і назва альбома. Магчыма, Enter Shikari даўно у сітавінах і ім трэба змяніць кірунак ці, распачаць паўнавартасную спробу вярнуцца да сваіх цяжкіх вытокаў. Гэты альбом адчайна шукае хіт у пустаце.

Mylingar — Ut
Mylingar — ананімны гурт з ананімнага месца. На іх уплываюць гукі, якія з’явіліся ў андэграўндзе ў 80-х і 90-х, альбом глыбока апускаецца ў псіхічнае ўспрыманне нашай скажонай рэчаіснасці. Грубіянства і злосць гэтага блэка, у асноўным абумоўленая якасцю запісу, прыглушаным гніласным і нізкаякасным гукам. Пачуццё жаху ўзмацняецца з кожнай нотай.

Throat — Beyond the Devil’s Shroud
На вуліцы страшэнна не горача, гэта лета працуе суткі праз трое. Я сяджу, пануры і змардаваны, у сваім крэсле за сталом. Калі пекла і існуе там павінна быць холадна, не пякельнае пекла, а пякельны холад. На гэтыя думкі мяне навялі выхадцы са змрочнага польскага блэк-метал андэграўнду. Гурт Throat абапіраў свой новы альбом Beyond the Devil’s Shroud на рытуальны тон, гіпнатычны рытм, актыўна выкарыстоўваючы дысананс для стварэння трывожнай атмасферы. Гучанне ідэальна спалучае ў сабе чысціню і бруд, але нягледзячы на незгладжальнае ўражанне абсалютнай безнадзейнасці, інструментальныя элементы ахвяруюць запамінальнымі хукамі дзеля чыстай эстэтыкі.

T.H.R.I.S.T. — Symmetry
Гурт THIRST, родам з Чыангмая, Паўночны Тайланд, аб’ядноўвае эфірныя сферы шугейза, інтэнсіўнасць скрыма і неўтаймаваную моц блэк-метала. Стварае захапляльны баланс паміж цяжкімі рыфамі, якія прымушаюць трэсці галавой, і меладычнымі чыстымі гітарамі.

Kröwnn — Santa Somnia
Жах здаецца штодзённым, але гукі – не…альбом рэзкі, хрыплы і адкрыта непрыемны. Італьянскія дум-металісты Kröwnn вярнуліся і прынеслі жах, які жыў у сэрцах нашых продкаў і да гэтага часу насяляе перыферыі нашай свядомасці. Ён часам праяўляецца, разбаўлены папулісцкай культурай, але ўсё яшчэ дастаткова рэзкі, каб выклікаць у памяці гістарычныя падзеі, псіхагеаграфічны водгалас сярэднявечча.

Дзяніс Леснік

Таксама чытайце:

Sepultura — Cloud Of Unknowing
Boards of Canada — Inferno
Angine de Poitrine — Volume II